บทที่ 370 หญ้าคืนชีพเก้าตาย? แค่นี้เนี่ยนะ?

ธรรมดาเสียจนโยนทิ้งไว้ข้างทาง ก็ไม่แน่ว่าจะมีใครชายตามอง เขาเอื้อมมือไปเขี่ยดู เพื่อให้เห็นชัดเจนยิ่งขึ้น

หญ้าชนิดนี้ต้นเตี้ยมาก ต้นที่สูงที่สุดยังไม่เกินฝ่ามือ ลำต้นเป็นสีน้ำตาลซีดๆ เหมือนเชือกป่านเก่าๆ ดูแห้งกรัง เริ่มแตกกิ่งก้านตั้งแต่ส่วนที่ติดกับผิวดิน กิ่งก้านสาขาเบียดเสียดกันแน่น

ดูไปแล้วก็คล้ายกับของประดับรูปกิ่งต้นไป่จิ๋วที่ใครทำไว้ เพียงแต่สีสันไม่ได้สดใสขนาดนั้น

ใบยิ่งเล็กเข้าไปใหญ่ เรียงซ้อนทับกันแนบสนิทไปกับกิ่ง สีเขียวอมเหลืองอ่อนๆ มองดูก็รู้ว่าไม่ค่อยมีน้ำหล่อเลี้ยง โจวอันใช้ปลายนิ้วแตะดู แข็งโป๊ก ไม่มีความอ่อนนุ่มเลยแม้แต่น้อย

โจวอันขมวดคิ้วมองดูอีกสองสามที ในใจก็เริ่มพึมพำ