บทที่ 376 อันจื่อ อินทรีทองของนายนี่มันเทพจริงๆ!

วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว พริบตาเดียวก็เข้าสู่ช่วงต้นเดือนตุลาคมแล้ว

ถึงเวลาที่ต้องกลับบ้านเสียที โจวอันและพี่ด้าหลี่เก็บข้าวของจนเสร็จเรียบร้อย มองดูแคมป์ที่พักอาศัยมาหลายวันเป็นครั้งสุดท้าย แล้วหันหลังเดินออกจากหุบเขา

ช่วงเวลาที่ผ่านมาในเจียผีก่าว พวกเขาสองคนถือว่าไม่ได้อยู่เปล่าๆ

พี่ด้าหลี่ได้ผลตอบแทนในช่วงนี้ไม่น้อยเลย ร่อนทรายทองคำมาได้ตั้งเยอะ

ถ้าเอาไปขายในตลาดมืด แลกเงินสักสองสามพันหยวนได้สบายๆ แน่นอน