บทที่ 377 น่าเสียดายเกินไปแล้วจริงๆ!

เขาวางแม่พิมพ์สี่เหลี่ยมที่หล่อจากเหล็กไว้ข้างๆ นานแล้ว ก่อนหน้านี้ตั้งใจเอาไปผิงไฟไว้ข้างๆ ถือเป็นการอุ่นแม่พิมพ์ให้พร้อม โจวอันใช้คีมคีบเบ้าหลอม คีบขอบเบ้าหลอมไว้อย่างมั่นคง ออกแรงที่ข้อมือ ประคองเบ้าหลอมขึ้นมาอย่างระมัดระวัง เบ้าหลอมถูกเผาจนร้อนจัด แม้แต่ด้ามคีมก็ยังรู้สึกร้อนนิดๆ เขาไม่กล้าขยับเขยื้อน เล็งไปที่ปากแม่พิมพ์อย่างมั่นคง แล้วค่อยๆ เทลงไปข้างใน

ทองคำเหลวไหลออกมาตามขอบเบ้าหลอม สว่างจ้าจนแสบตา หล่นลงไปในแม่พิมพ์เสียงดัง "ฉ่า" ไม่นานก็เติมจนเต็มแม่พิมพ์ มือของเขานิ่งมากและเทอย่างช้าๆ ไม่มีหกออกมาเลยแม้แต่นิดเดียว เททองคำเหลวเสร็จ ก็วางเบ้าหลอมไว้ข้างๆ รอให้มันเย็นลง โจวอันปิดตะเกียงพ่นไฟ มองดูทองคำก้อนนั้นที่ค่อยๆ แข็งตัวอยู่ในแม่พิมพ์ ในใจก็รู้สึกอุ่นใจ

รอจนเย็นสนิทแล้ว ก็เทมันออกมาจากแม่พิมพ์ ก้อนหนักอึ้ง สี่เหลี่ยมจัตุรัส ขอบมุมเรียบร้อย ถือไว้ในมือแล้วรู้สึกหนักถ่วง สีเหลืองอร่ามทอประกายด้านๆ มองดูก็รู้ว่าเนื้อแน่น นี่ก็คือการเอาทรายทองคำของพี่ด้าหลี่ทั้งหมดมาหลอมรวมกันไว้ข้างใน สีสันมองดูแล้วดีกว่าทรายทองคำตอนแรกตั้งเยอะ

หลังจากจัดการทรายทองคำของพี่ด้าหลี่เสร็จ โจวอันก็เริ่มหลอมทรายทองคำของตัวเองต่อ ทรายทองคำของโจวอัน เห็นได้ชัดว่าเยอะกว่าของพี่ด้าหลี่เมื่อครู่นี้มาก กองอยู่ในเบ้าหลอมแกรไฟต์ หนักอึ้งและทอแสงสีอบอุ่น นี่ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก เขาไม่เหมือนกับพี่ด้าหลี่ ในมือเขามีชุดอุปกรณ์ร่อนทองแบบจริงจัง โต๊ะร่อนทองแบบมืออาชีพในมือเขา ใช้งานได้ดีกว่าจานร่อนทองของพี่ด้าหลี่ตั้งเยอะ

ตอนที่อยู่เจียผีก่าวก่อนหน้านี้ โจวอันพอมีเวลาว่างเมื่อไหร่ ก็จะแวบเข้าไปในมิติของตัวเอง จากนั้นก็เอาชุดเครื่องมือแบบมืออาชีพนั่นมาเริ่มร่อน ค่อยๆ สะสมทีละนิด ถึงได้มีทรายทองคำชามใหญ่ตรงหน้านี้ ตั้งเบ้าหลอมขึ้น ใช้ตะเกียงพ่นไฟน้ำมันเบนซินเผาไปเรื่อยๆ ทรายทองคำในเบ้าหลอม ค่อยๆ ละลายกลายเป็นน้ำทองคำที่สว่างจ้าจนแสบตา โจวอันหยิบแท่งทนไฟมา ขูดเอาสิ่งเจือปนบนผิวหน้าออกไป น้ำทองคำนี้มองดูก็รู้ว่าบริสุทธิ์ ปิดตะเกียงพ่นไฟ ถือเบ้าหลอมแล้วเทลงในแม่พิมพ์