บทที่ 390 ไม่แน่อาจจะเก็บตกครั้งใหญ่ได้เลย!

โจวอันมองดูชามในมือ แต่ในใจกลับเริ่มคิดคำนวณเรื่องอื่น

ความจริงแล้ว ของเก่าที่ดูไม่สะดุดตาเหล่านี้ สำหรับชาวบ้านในหมู่บ้านแล้ว มันไม่ใช่ของหายากอะไรเลย ในยุคสมัยนี้ บ้านไหนบ้างที่บนเตาไฟไม่มีโถดินเผามีรอยบิ่นที่ใช้สืบทอดกันมาหลายรุ่น? โต๊ะไม้ขาเกที่วางอยู่ข้างเตียงเตา ไม่แน่อาจจะทำขึ้นตั้งแต่สมัยปลายราชวงศ์ชิง แม้แต่กะละมังดินเผาแตกๆ ที่ใช้รองน้ำ มองดูหยาบกร้าน แต่อาจจะเริ่มใช้กันมาตั้งแต่รุ่นปู่ย่าตาทวดแล้วก็ได้

ของพวกนี้ในสายตาชาวบ้าน มันไม่ได้มีราคาค่างวดอะไรเลย ไม่มีใครคิดไปถึงคำว่า "โบราณวัตถุ" หรอก ด้วยข้อจำกัดของยุคสมัย พวกเขาไม่มีทางรู้เลยว่าของเก่าเหล่านี้จะมีค่ามากในอีกหลายสิบปีข้างหน้า ในสายตาพวกเขา ของพวกนี้ก็คือของพังๆ ที่ใช้จนชินมือ ทิ้งก็เสียดาย เก็บไว้ก็รกบ้าน คิดไม่ถึงหรอกว่าในอีกหลายสิบปีข้างหน้า ของพวกนี้จะกลายเป็นสมบัติล้ำค่า

ในใจของโจวอัน พลันมีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมา ถ้าอาศัยช่วงเวลานี้ เดินสายไปตามหมู่บ้านรอบๆ ถามไถ่ไปทีละบ้าน ไม่แน่อาจจะรวบรวมของดีมาได้ไม่น้อยเลย

ชาวบ้านไม่เห็นค่าของเก่าพวกนี้ ใช้เงินไม่กี่หยวนก็น่าจะรับซื้อมาได้แล้ว สะสมจากน้อยไปมาก ก็ถือเป็นรายได้ก้อนใหญ่ที่ไม่เลวเลย