บทที่ 391 ใครจะไปเคยเห็นของที่สวยหมดจดขนาดนี้?

ยกตัวอย่างเช่น ผลงานของจิตรกรทั้งหกในช่วงต้นราชวงศ์ชิง อย่างพวกภาพวาดของหวังชื่อหมิ่นและพรรคพวก เมื่อผ่านไปอีกหลายสิบปี ภาพวาดที่ดูดีเข้าขั้นเพียงภาพเดียว หากไปวางอยู่ในลานประมูลก็ต้องมีราคาหนึ่งถึงสองแสนหยวน ถ้าเป็นผลงานชิ้นเอกที่ยอดเยี่ยมจริงๆ ถึงขั้นหลักล้านหยวนก็ยังมีคนแย่งกันซื้อ

แต่สำหรับจิตรกรชาวบ้านทั่วไป ต่อให้วาดได้มีเอกลักษณ์และสภาพสมบูรณ์เพียงใด ในอีกหลายสิบปีข้างหน้า ขายได้สักห้าพันถึงหนึ่งหมื่นหยวนก็ถือว่าเก่งแล้ว อย่างมากที่สุดก็หลักไม่กี่หมื่นหยวน ซึ่งก็นับว่าเป็นราคาสูงลิ่วแล้ว

ดวงตาทองคำพิสูจน์โบราณวัตถุของเขานี้ ไม่เพียงแต่จะแยกแยะจริงปลอมได้ แต่ยังสามารถประเมินราคาในลานประมูลในอีกหลายสิบปีข้างหน้าได้อย่างคร่าวๆ อีกด้วย ตอนนี้เขาจดจ้องไปที่พวกภาพวาดและหน้าพัดบนแผง ในดวงตาเหมือนมีบัญชีรายชื่อไหลผ่าน ตัวเลขปรากฏขึ้นมาอย่างชัดเจน

ภาพที่แพงที่สุดคือภาพทิวทัศน์ขุนเขาและสายน้ำภาพนั้น กะดูว่าในอีกหลายสิบปีข้างหน้าก็มีค่าแค่ประมาณสองถึงสามหมื่นหยวน ภาพดอกไม้และนกนั่นด้อยกว่าหน่อย ประมาณหนึ่งหมื่นหยวนนิดๆ ที่ไร้ราคาที่สุดคือหน้าพัดเล่มนั้น มีค่าเพียงหกถึงเจ็ดพันหยวนเท่านั้นเอง

โจวอันถอนหายใจออกมาเบาๆ ในใจรู้สึกจนปัญญาอยู่บ้าง ดูท่าแล้ว คุณค่าในการสะสมของของพวกนี้ไม่สูงเลยจริงๆ เป็นอย่างที่คิดไว้ ไม่ใช่ของเก่าทุกชิ้นจะมีค่ามหาศาล ไม่มีชื่อเสียง ไม่มีเอกลักษณ์ ต่อให้จะแปะยี่ห้อว่าเป็น "โบราณวัตถุสมัยราชวงศ์ชิง" แต่มันก็ยังไม่มีราคาค่างวดเท่าไหร่อยู่ดี