บทที่ 395 ของสิ่งนี้ควรจะซื้อดีไหมนะ?

เมื่อไล่ดูไปทีละอย่าง โจวอันรู้สึกว่าสายตาของเขาแทบจะใช้งานไม่ทัน เขายิ่งดูดวงตาก็ยิ่งเบิกกว้าง ความเบิกบานในใจนั้นแทบจะกดไว้ไม่อยู่ มันเอ่อล้นออกมาจากแววตา จนมุมปากอดไม่ได้ที่จะขยับโค้งขึ้น

เกิดมาจนป่านนี้ ไม่ว่าจะเป็นชาติก่อนหรือชาตินี้ เขายังไม่เคยเห็นสมบัติล้ำค่าของจริงที่ละลานตาขนาดนี้มาก่อนเลย ทุกชิ้นล้วนถูกใจเขาไปเสียหมด จนอยากจะกอบโกยมาไว้ในอ้อมกอดตัวเองให้หมดเลย!

"ค่อยๆ ดูไป มีชิ้นไหนที่ถูกใจก็มาถามราคาจากฉัน"

จู่ๆ เสียงทุ้มต่ำสายหนึ่งก็ดังขึ้น โจวอันถึงได้สติ แล้วหันไปมองเจ้าของแผงคนนั้น อีกฝ่ายพันร่างกายมิดชิด ผ้าพันหัวกดลงต่ำ เผยให้เห็นเพียงดวงตาดำขลับคู่นั้น เขามองดูโจวอัน โดยไม่มีท่าทางกระตือรือร้นเหมือนเจ้าของแผงคนอื่นๆ เลยแม้แต่น้อย

ไม่ทั้งขยับเข้ามาแนะนำ และไม่ถามว่าเขาอยากจะซื้ออะไร ทำเพียงพูดประโยคสั้นๆ เรียบๆ แล้วก็กลับไปอยู่ในท่าทางเดิม ราวกับว่าแผงที่อยู่ตรงหน้านี้ ไม่มีความเกี่ยวข้องกับเขาอย่างนั้นแหละ