บทที่ 396 รับรองไม่ให้นายขาดทุน!

ซื้อกระจกทองแดงบานหนึ่งด้วยเงินหนึ่งร้อยหยวน โจวอันที่นั่งยองๆ อยู่หน้าแผง ในใจก็แอบลังเลขึ้นมา

จะว่าไปเขาก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีเงินก้อนนี้ เมื่อก่อนตอนขายหนังสัตว์ โดยเฉพาะหนังเสือโคร่งผืนนั้น ทำกำไรให้เขาไม่น้อยเลยทีเดียว รวมๆ แล้ว ในกระเป๋าเขามีเงินสดเก็บอยู่เป็นหมื่นหยวน กลายเป็นเศรษฐีเงินหมื่นที่หาได้ยากยิ่งในยุคนี้

เงินหนึ่งหมื่นกว่าหยวนจะว่าเยอะก็เยอะ จะว่าน้อยก็น้อย ถ้าเกิดซื้อกระจกทองแดงบานเดียว ก็ต้องควักออกไปหนึ่งร้อยหยวนแล้ว หากยังเป็นแบบนี้ต่อไป มีเงินมากแค่ไหนก็คงใช้ไม่พอ

ในขณะที่กำลังครุ่นคิด ในหัวของโจวอันก็พลันสว่างวาบ เขาตบหน้าขาตัวเองดังฉาด เกือบลืมไปเลยว่าตัวเองยังมีของมีค่าที่เป็นเงินตราสากลอยู่

เขากวาดสายตามองซ้ายมองขวาอย่างไม่ให้มีพิรุธ เมื่อเห็นว่าไม่มีใครสังเกตเห็นทางนี้ เขาก็ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง ทำเหมือนกำลังคลำหาของ ความจริงแล้วคือการนำของออกมาจากมิติ แล้วใส่เข้าไปในกระเป๋ากางเกง