บทที่ 397 หมาตัวนี้... นายยกให้พี่ได้ไหม?

ของบนแผงนั้น ทุกอย่างเขาดูแล้วล้วนอยากได้ไปหมด จนแทบอยากจะกวาดมาไว้ในอ้อมกอดทั้งหมด สุดท้ายเขาก็เหมาโบราณวัตถุแทบจะทั้งแผงเลยทีเดียว และทองคำแท่งที่หลอมเมื่อคืน ก็ถูกใช้จ่ายออกไปจนเกือบหมด

เจ้าของแผงรับทองคำแท่งไป พลางยิ้มแก้มปริแล้วกอบของบนแผงใส่ลงในถุงพรวดเดียว ปากก็พร่ำบ่นไปพลาง "น้องชายนี่ตาถึงจริงๆ ของพวกนี้ล้วนเป็นของดีทั้งนั้น วันนี้ฉันถือว่าเจอผู้อุปถัมภ์แล้ว ขายของได้หมดไวขนาดนี้!" พอใส่ของเสร็จสรรพแล้วยื่นให้ เจ้าของแผงก็เก็บกวาดแผงที่ว่างเปล่า "น้องชาย พี่จะบอกอะไรให้ ทุกวันวันนี้ของทุกสัปดาห์ พี่จะมาตั้งแผงขายโบราณวัตถุที่ตลาดมืดนี่ ถ้าวันหน้าอยากได้อีก ก็มาเวลานี้นะ รับรองว่าเจอพี่แน่นอน"

โจวอันรับถุงผ้าที่หนักอึ้งมา ในใจรู้สึกมั่นคงมาก รีบพยักหน้าตอบรับ ใบหน้ายิ้มแย้มจนบานแฉ่ง "ตกลงครับ! พี่ชายวางใจได้ วันหน้าถ้าผมอยากซื้ออีก จะต้องมาหาพี่แน่นอน!"

โจวอันกอดถุงผ้าไว้แนบอกให้แน่นขึ้น แล้วจึงเดินออกจากตลาดมืด ระหว่างทางเดินกลับก็คิดคำนวณในใจอย่างเป็นสุข ของในถุงนี้ ถ้าเอาไปวางในอีกหลายสิบปีข้างหน้า แค่หยิบออกมาสักชิ้นก็มีค่ามหาศาล รวมทั้งหมดนี่แล้ว เกรงว่าจะมีมูลค่าถึงหลายสิบแสนหมื่นหยวนเลยทีเดียว! พอคิดถึงตรงนี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะก้มมองถุงผ้าในอ้อมกอด มุมปากฉีกกว้างขึ้นไปอีก วันนี้มาตลาดมืดไม่เสียเที่ยวจริงๆ ถือว่าได้ลาภลอยครั้งใหญ่เลยล่ะ!

โจวอันปั่นจักรยานกลับบ้านด้วยอารมณ์เบิกบาน ออกแรงถีบเต็มกำลัง พอกลับถึงบ้านเปิดประตูรั้วเข้าไป ก็พบว่าพี่ด้าหลี่ก็อยู่ที่นั่นด้วย พอได้ยินเสียงล้อรถจักรยาน โจวด้าหลี่ก็เงยหน้าขึ้นทันที "อันจื่อ! ในที่สุดนายก็กลับมาสักที!"