บทที่ 398 ทำไมถึงตัวร้อนจี๋ขนาดนี้?

เวลาผ่านไปจนถึงช่วงค่ำ โจวอันเติมฟืนแห้งเข้าเตาไฟอย่างคล่องแคล่ว เพื่ออังเตาเตาที่เชื่อมต่อกับห้องด้านในให้ค่อยๆ ร้อนขึ้น

"พี่ครับ เตาเตาร้อนดีจังเลย" เจ้าเจ็ดโจวรุ่ยเกาะขอบเตาเตา ใบหน้าเล็กๆ ถูกไอความร้อนรมจนแดงปลั่ง

โจวอันปัดเศษเถ้าฟืนออกจากมือ เดินเข้าไปลูบหัวน้องชายเบาๆ "ร้อนสิถึงจะดี! กลางคืนนอนต้องห่มผ้าให้มิดชิดนะ โดยเฉพาะนายนั่นแหละ อย่าถีบผ้าห่มอีกล่ะ"

เจ้าเจ็ดรีบยืดคอรับคำ ประกันอย่างเป็นมั่นเป็นเหมาะ "พี่ใหญ่วางใจเถอะ ผมไม่ถีบผ้าห่มแน่นอน!"

ตอนนี้เพิ่งจะต้นเดือนตุลาคม ทางใต้แถบเหลียงก่วงเกรดว่าคงยังใส่เสื้อผ้าตัวบางกันอยู่ แต่ที่ภูเขาฉางไป๋นั้นไม่เหมือนกัน หมู่บ้านตระกูลโจวติดกับภูเขาฉางไป๋ ใกล้กับป่าไม้ ตอนกลางคืนจะหนาวกว่าที่อื่นถึงสามส่วน กะดูว่าช่วงหลังเที่ยงคืนอุณหภูมิคงลดลงเหลือแค่สองสามองศา ถ้าหนาวจนเป็นหวัดขึ้นมาไม่ใช่เรื่องล้อเล่นเลย ดังนั้นโจวอันจึงจุดไฟอังเตาเตาที่น้องๆ นอน และยังเตรียมผ้าห่มหนาๆ ไว้ให้พวกเขาด้วย