บทที่ 403 เขาจะไปดูแลไหวได้ยังไง?

เรื่องนี้เหมือนหินก้อนใหญ่ที่กดทับอยู่ในใจ ทำให้เขากระวนกระวายจนเกือบจะรุ่งสางถึงได้งีบหลับไป เมื่อท้องฟ้าเริ่มสาง เขาก็รีบผุดลุกขึ้นมา ลองคลำดูที่ปลายเตาเตา พบว่าน้องชายและน้องสาวคนอื่นๆ ยังคงหลับสนิทอยู่ เขาค่อยๆ สวมเสื้อกางเกงผ้าฝ้ายอย่างเบามือ แล้วเดินไปยังห้องครัวเพื่อเตรียมกล่องข้าวให้น้องๆ พกไปกินที่โรงเรียน

หลังจากส่งน้องๆ ออกไปแล้วเขาก็มาผ่าฟืนอยู่ในลานบ้าน ก่อนหน้านี้เขาเคยไปเลื่อยไม้บนเขามาจำนวนมาก แล้วเก็บใส่ไว้ในมิติเพื่อเอากลับมาบ้าน ปกติเวลาที่ไม่มีธุระอะไร เขาก็จะเอาออกมาผ่าด้วยขวานเตรียมไว้ พอผ่าถึงมัดที่สาม จู่ๆ ประตูรั้วก็ถูกเคาะดัง "ปัง ปัง ปัง" ด้วยแรงที่ทั้งเร่งรีบและหนักหน่วง

โจวอันสะดุ้งตกใจ รีบวางขวานในมือลงทันที เจ้าเสี่ยวไป๋ที่อยู่ในคอกหมาข้างๆ ก็รีบพุ่งไปเห่ากรรโชกใส่ประตูรั้วทันที เวลานี้ใครกันที่จะมาหา? ในใจเขาพึมพำสงสัย พลางวางขวานแล้วเดินตรงไปที่ประตู พอถอดกลอนประตูออก ก็พบว่าคนที่มาไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นลุงเสียง เพื่อนบ้านข้างบ้านนั่นเอง

"อันจื่อ!" ลุงเสียงก้าวเข้ามาในบ้านแล้วรีบพูดขึ้นทันที "ในที่สุดก็เจอนายอยู่บ้าน!" โจวอันรีบเชิญเขาเข้ามาในลานบ้านแล้วถามว่า "ลุงเสียง เช้าตรู่ขนาดนี้มีเรื่องอะไรเร่งด่วนเหรอครับ? เข้ามานั่งก่อนสิครับ"

ลุงเสียงขมวดคิ้วมุ่นเป็นปมแล้วถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เสียงถอนหายใจนั้นลากยาวและวนเวียนอยู่ในลานบ้านก่อนจะจางหายไป "เฮ้อ—" น้ำเสียงของเขาหนักอึ้งเหมือนมีหินกดทับ แล้วพูดว่า "ป้าฮวาเชี่ยนที่อยู่ทางท้ายหมู่บ้านฝั่งตะวันตก ที่บ้านเกิดเรื่องใหญ่เข้าแล้วล่ะ"