บทที่ 414 ชื่อดรรชนีทองคำ: เซินอวี่ชี่หลิง

"ให้ตายเถอะ ถ้าเอามาเลี้ยงไว้ข้างกายได้ล่ะก็..."

ในหัวของโจวอันพลันมีวิญญาณความคิดนี้ผุดขึ้นมา พอคิดได้เขาก็อดไม่ได้ที่จะฉีกยิ้มออกมาด้วยความชอบใจ ลองนึกภาพดูสิ มีเจ้าตัวใหญ่ที่ดูองอาจสง่างามขนาดนี้เดินตามหลังมา ขนสีดำมันวับจนแสบตา เดินไปไหนก็แผ่กลิ่นอายดุดันข่มขวัญไปทั่ว ยามเข้าป่าลึก พวกหมีควายหรือหมาป่าป่าพอเห็นเข้า ไม่ต้องหวาดกลัวไปสามส่วนเลยเหรอ? แบบนั้นมันจะเท่ขนาดไหน!

แต่ทว่าพอคิดไปคิดมา โจวอันก็ได้แต่ส่ายหน้าอย่างจนปัญญา พลางหัวเราะเยาะตัวเองเบาๆ นี่เขาคิดอะไรอยู่เนี่ย นึกว่าเสือดาวไซบีเรียเป็นแค่ลูกแมวลูกหมาธรรมดาหรือไง? ของพรรค์นี้ไม่ใช่สัตว์ทั่วไปนะ แต่มันคือตัวตนที่แข็งแกร่งทรงพลังเป็นอันดับต้นๆ บนภูเขาฉางไป๋ เป็นผู้ล่าระดับสูงสุด!

แม้แต่หมูป่าหนักสาม-สี่ร้อยชั่งมันยังล่าได้ ความดุร้ายในสัญชาตญาณสัตว์ป่านั้นรุนแรงไม่ธรรมดาเลย ถึงแม้เขาจะไม่เคยคลุกคลีกับเสือดาวไซบีเรียมาก่อน แต่เรื่องนี้เขารู้แจ้งเห็นจริงดี เสือดาวไซบีเรียมีสัญชาตญาณสัตว์ป่าที่ยากจะควบคุม หากเอามาเลี้ยงไว้ข้างกาย มันก็ไม่ต่างจากการพกประทัดที่พร้อมจะระเบิดได้ตลอดเวลาติดตัวไว้ ไม่รู้ว่าจะระเบิดขึ้นมาตอนไหน ตอนกลางวันยังพอว่า แต่ตอนกลางคืนนอนหลับยังต้องลืมตาเฝ้าระวังไว้ข้างหนึ่ง ไม่แน่ว่านอนๆ อยู่ อาจจะกลายเป็นอาหารอันโอชะของมันไปดื้อๆ?

แน่นอน โจวอันก็รู้ดีว่า เสือดาวไซบีเรียตามสัญชาตญาณจะหลบเลี่ยงมนุษย์อยู่แล้ว และมนุษย์ก็ไม่ได้อยู่ในรายการอาหารปกติของพวกมัน ขอเพียงนายไม่ไปตอแยมัน ปกติมันก็จะไม่พุ่งเข้าใส่ก่อน แต่ทว่ามันก็มีสถานการณ์พิเศษเกิดขึ้นได้!