บทที่ 413 ทำไมถึงน่าเอ็นดูขนาดนี้นะ?

โจวอันนั่งยองๆ อยู่หลังพุ่มไม้ รอแล้วรอเล่าแบบนั้นต่อไป จนกระทั่งดวงอาทิตย์ลอยสูงขึ้นไปอีกช่วงหนึ่ง การรอคอยในครั้งนี้ กินเวลาไปร่วมหนึ่งชั่วโมงแล้ว

ในตอนที่เขาเริ่มอยากจะถอดใจ จู่ๆ ตรงปากถ้ำนั้นก็มีเสียงขยับเบาๆ ดังแว่วมา โจวอันใจกระตุกวูบ พละกำลังทั่วทั้งตัวพลันตื่นตัวขึ้นมาทันที ปืนที่วางพาดอยู่บนหัวเข่าถูกกระชับไว้อย่างมั่นคง เขารีบยกปืนไรเฟิลซุ่มยิงขึ้นมา ศูนย์เล็งจับจ้องตรึงแน่วแน่ไปที่ปากถ้ำ

รอคอยเพียงแค่วินาทีที่เหยื่อโผล่หัวออกมา ก็จะลั่นไกปืนทันที ทว่ารอไปรอกลับ สิ่งที่มุดโผล่ออกมาจากในถ้ำ กลับทำให้ปลายนิ้วของโจวอัน แข็งค้างอยู่ที่ไกปืน

ของสิ่งนั้นเป็นเสือดาวจริงแท้แน่นอน แต่เมื่อพิจารณาดูให้ชัดเจนแล้ว หัวคิ้วของโจวอันก็ขมวดมุ่นเป็นปม นี่มันใช่เสือดาวตัวเต็มวัยที่สามารถล่าได้ที่ไหนกัน? เห็นชัดว่าเป็นแค่ลูกเสือดาวตัวน้อยที่เพิ่งหย่านมต่างหาก! ร่างกายของเจ้าตัวเล็กยังอยู่ในช่วงเจริญเติบโต โจวอันหรี่ตาประเมินดู ลูกเสือดาวตัวนี้มีน้ำหนักอย่างมากที่สุดก็แค่สิบสี่สิบห้าชั่งเท่านั้น ขนตามตัวยังเป็นขนปุยฟูๆ ไม่เหมือนกับขนบนตัวของแม่เสือดาวที่มีความเข้มและหนาแน่นขนาดนั้น

มันเอียงคอ ดวงตากลมโตดำขลับกวาดมองไปรอบๆ ปลายจมูกซุกดมลงบนพื้น แล้วส่งเสียงร้อง "โฮ่งวู" ออกมาคำหนึ่ง น้ำเสียงนุ่มนิ่มไม่มีแรงข่มขวัญเลยแม้แต่น้อย ดูไม่เหมือนนักล่าแห่งผืนป่า แต่กลับเหมือนลูกแมวตัวหนึ่งเสียมากกว่า