บทที่ 417 เสี่ยวไป๋! รีบตามไปเร็ว!

โจวอันปัดเศษหญ้าบนกางเกงเบาๆ แล้วค่อยๆ ลุกขึ้นยืน

เขาพยายามขยับตัวให้เบามือที่สุด เขย่งปลายเท้าคืบหน้าไปทางปากถ้ำทีละนิด

แต่ยังไม่ทันที่เขาจะก้าวไปถึงก้าวที่สาม ลูกเสือดาวดำตัวน้อยเหมือนจะดมกลิ่นเจออะไรบางอย่าง

มันรีบเงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาสีดำราวกับหินนิลจ้องเขม็งตรงมาที่โจวอัน

แววตาของมันเต็มไปด้วยความระแวดระวัง ใบหูเล็กๆ ตั้งชันเหยียดตรง ในลำคอส่งเสียงขู่ครางต่ำ