บทที่ 418 ตั้งแต่เมื่อคืนวานก็ไม่ได้กินอะไรเลยเหรอ?

โจวอันปักหลักรออยู่กับที่ ผ่านไปครู่หนึ่ง ดวงตาของเขาก็พลันสว่างวาบขึ้นมา

เห็นเพียงเจ้าเสี่ยวไป๋ สุนัขพันธุ์โดโก อาร์เจนติโนของเขา กำลังก้าวเท้าด้วยฝีเท้าเบาสบายเดินตรงมาหาเขา

หางของมันชูชันขึ้นสูงอย่างภาคภูมิใจ ในปากกำลังคาบลูกเสือดาวดำตัวน้อยตัวหนึ่งมาด้วย

"เสี่ยวไป๋!"

โจวอันร้องทักคำหนึ่ง แล้วรีบก้าวเท้าเข้าไปต้อนรับ