บทที่ 419 มื้อหนึ่งสามารถกินเนื้อได้ยี่สิบสามสิบชั่งเชียวเหรอ?

เนื้อนั้นเป็นกวางซีกาที่ล่าได้ก่อนหน้านี้ โดยอาศัยช่วงที่ยังสดหั่นเป็นชิ้นสี่เหลี่ยมไว้

โจวอันยื่นเนื้อกวางไปที่ข้างปากของลูกเสือดาวดำตัวน้อย เจ้าตัวเล็กขยับจมูกฟุดฟิดดม

ยามที่กลิ่นอายความหอมสดใหม่ของเนื้อโชยเข้าจมูก ดวงตาของมันก็พลันสว่างวาบขึ้นมาทันที

ท่าทางเซื่องซึมเมื่อครู่ มลายหายไปจนไร้ร่องรอยในพริบตา

โจวอันสามารถ "ฟัง" เสียงจากก้นบึ้งหัวใจของมันได้อย่างแจ่มแจ้ง ว่ามันกำลังร้องตะโกนในใจ