บทที่ 425 นี่มันก็คือแผนที่นำทางที่มีชีวิตอยู่ตรงหน้าไม่ใช่หรือไง!

โจวอันเดินวนเวียนอยู่ในป่าเกือบจะครึ่งค่อนวัน ขาเริ่มจะเดินจนรู้สึกปวดล้าขึ้นมาบ้างแล้ว แต่ทว่าแม้แต่ขนเพียงครึ่งเส้นของหมีควายก็ยังมองไม่เห็น

โจวอันในเวลานี้เริ่มจะรู้สึกสงสัยขึ้นมาบ้างแล้ว ว่าหมีพวกนี้ไม่ได้อาศัยอยู่ในผืนเขาแห่งนี้เลยหรือเปล่านะ? ทำไมเดินมาตั้งไกลขนาดนี้แล้ว แม้แต่ร่องรอยเพียงเศษเสี้ยวก็ยังไม่พบเห็นเลยตลอดทาง

โจวอันขมวดคิ้วพลางขบคิดอยู่นั้น จู่ๆ ตรงขากางเกงก็มีของบางอย่างมาเบียดถูเบาๆ สัมผัสนุ่มนิ่มแฝงไว้ด้วยกระแสความอบอุ่นจางๆ เขาก้มหน้าลงไปมอง ก็พบว่าเป็นเจ้าเหมยฉิว

ลูกเสือดาวตัวน้อยที่มีเส้นขนดำขลับเป็นมันเงาตัวนั้น กำลังใช้หัวเบียดถูเข้ากับขากางเกงของเขา วินาทีต่อมา ในสมองของโจวอันก็มีเสียงวิญญาณความคิดของเจ้าเหมยฉิวร้องทักขึ้น

"เจ้านาย ท่านกำลังตามหาอะไรอยู่เหรอครับ? ทำไมถึงเดินวนไปวนมาในป่าไม่หยุดเลย"