บทที่ 435 เจริญรุ่งเรือง คึกคักครื้นเครงจริงๆ!

แม้คำพูดของหลัวอี้จะฟังดูจริงใจ แต่ทว่าในใจของโจวอันกลับสว่างกระจ่างแจ้งราวกับกระจกเงา จะปล่อยให้พวกยุวชนหญิงมาคอยช่วยเหลืองานเปล่าๆ ปลี้ๆ ได้อย่างไรกัน?

หลายปีมานี้เขาต้องเลี้ยงดูน้องชายและน้องสาวมาเพียงลำพัง หากไม่ได้พวกยุวชนหญิงเหล่านี้คอยแวะเวียนมาช่วยเหลือยามที่เขาต้องขึ้นเขา ชีวิตความเป็นอยู่ในบ้านจะสงบสุขราบรื่นแบบนี้ได้อย่างไร?

โจวอันอย่างเขาไม่ใช่คนเนรคุณคน ยามมีเรื่องดีๆ ย่อมต้องนึกถึงคนที่เคยให้ความช่วยเหลือตัวเองเป็นธรรมดา

เมื่อคิดคำนวณในใจเช่นนี้ รอยยิ้มบนใบหน้าของโจวอันก็ยิ่งทวีความสนิทสนมมากขึ้น เขาขยับเข้าไปใกล้ น้ำเสียงแฝงไว้ด้วยความจริงจังจนไม่อาจปฏิเสธได้

"พี่หลัวอี้ การเข้าป่าของผมครั้งนี้ ล่าสัตว์ป่ากลับมาได้ตั้งเยอะแยะเลยนะครับ มีทั้งหมูป่า ไก่ป่า แล้วก็เก้งป่า พวกเรากินกันไม่หวาดไม่ไหวหรอกครับ!"