บทที่ 456 เป็นที่ถูกอกถูกใจเหลือเกิน!

พูดตามตรง เจียงหนิงชอบโจวอัน ไม่ใช่เพราะเขามีฝีมือการล่าสัตว์เก่งกาจ และไม่ใช่เพราะแต่งงานกับเขาแล้วจะได้กินเนื้อสัตว์ทุกวันแต่อย่างใด

บ้านของเจียงหนิงอยู่ในส่วนลึกของหมู่บ้านชาวม้งในยูนนาน ภูเขาลูกนั้นหนาทึบและป่าเถื่อนยิ่งกว่าป่าแถบนี้เสียอีก มีทั้งหมูป่า เก้ง และไก่ฟ้าที่มีขนสีสันงดงามวิ่งพล่านไปทั่วทั้งหุบเขา ตั้งแต่จำความได้ พ่อก็สะพายปืนดินปืนแบบฉบับชาวม้งเข้าป่าไปล่าสัตว์ ส่วนแม่ก็จะใช้ตะกร้าไม้ไผ่บรรจุกับดักและเหยื่อ ทั้งคู่มักจะกลับมาพร้อมกับผลผลิตเต็มตะกร้าเสมอ

ยามมีเทศกาลในหมู่บ้านก็จะมีการจัดล่าสัตว์แบบปิดล้อม คนนับสิบคนถือธนูและหอก ร่วมกันล่าสัตว์ในป่า วันหนึ่งสามารถขนเหยื่อตัวใหญ่ๆ กลับมาได้หลายตัว ใต้ชายคาบ้านของเธอจึงมักจะแขวนเนื้อรมควันและของป่าตากแห้งเอาไว้เสมอ ในหม้อก็มักจะมีแกงซุปไก่ป่ากลิ่นหอมหวน ดังนั้นสำหรับเจียงหนิงแล้ว การได้กินเนื้อสัตว์จึงไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่ และไม่ใช่มาตรฐานในการวัดค่าของลูกผู้ชายเลย

เธอให้ความสำคัญกับศีลธรรมและนิสัยใจคอมากกว่า

ตอนที่มาถึงหมู่บ้านแห่งนี้ สายตาแรกที่เธอเห็นก็คือโจวอัน ไม่ใช่เพราะมาดอันสง่างามยามที่เขาแบกเหยื่อกลับมา แต่เพราะเห็นว่าเขาดีกับน้องชายและน้องสาวจากใจจริง นับแต่นั้นมา เจียงหนิงก็อดไม่ได้ที่จะคอยสังเกตเขา