บทที่ 459 นี่สิคือสมบัติที่มีค่าดั่งทองคำ

ปลายนิ้วของเฮยหวายังคงลูบไล้ไปตามขนที่หนานุ่มของเหน่าโถว ในใจรู้สึกราวกับมีเตาอุ่นๆ วางอยู่

เขาเหม่อมองภูเขาสีเขียวที่ทอดตัวยาวเหยียด แล้วอดไม่ได้ที่จะเดาะลิ้นรำพึงออกมา

"ของในป่านี่มันทองคำชัดๆ! เมื่อก่อนเคยได้ยินคนพูดว่าล่าสัตว์แล้วได้เงิน ไม่นึกเลยว่าหนังเหน่าโถวผืนเดียวจะขายได้ถึงหกเจ็ดหยวน ตัวเซเบิลยิ่งขายได้ถึงยี่สิบกว่าหยวน งานนี้ทำเงินได้ดีกว่าก้มหน้าก้มตาเก็บแต้มค่าแรงในนาตั้งเยอะ!"

เขาหันไปมองโจวอัน แววตาเป็นประกายราวกับดวงดาวบนภูเขา

"ไม่แปลกใจเลยที่คนในหมู่บ้านต่างพากันแย่งมาเรียนวิชากับพี่ ถ้าเรียนจนเก่งแล้วล่ะก็ ไม่แคล้วได้ตั้งตัวเป็นเศรษฐีแน่ๆ!"