บทที่ 460 พังพอนที่คนมองข้าม กลับทำเงินได้มหาศาล!

โจวอันมองดูพังพอนสองตัวในตะกร้าไม้ไผ่ แล้วกล่าวต่อ

"กลิ่นมันเหม็นก็จริง เนื้อก็กินไม่ได้ แต่ประโยชน์ของมันมีมากมายเลยล่ะ"

"แค่เลาะเนื้อของมันออกมา แล้วหาที่อุ่นๆ หมักไว้สักสองวัน ก็นำไปทำเป็นเหยื่อล่อสำหรับกับดักได้ ผลลัพธ์ดีเยี่ยมเลยเชียวล่ะ!"

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง สายตากวาดมองไปที่ขนที่เป็นมันเงาของพังพอน มุมปากยกยิ้มขึ้น

"ยิ่งไม่ต้องพูดถึงหนังของมันเลย ถึงแม้จะเทียบไม่ได้กับความล้ำค่าของตัวเซเบิล แต่ก็เป็นของดีที่เอาไปแลกเงินได้นะ!"