บทที่ 462 โจวหู่... แกมันไอ้คนเฮงซวย!

โจวเหอก็รีบพยักหน้ารับรัวๆ หัวเล็กๆ ผงกหงึกหงักราวกับสากตำข้าว:

"ผมก็จะไม่วิ่งซนแล้ว! ต่อไปจะไม่เข้าไปในภูเขาอีกแล้ว!"

เด็กโตขึ้นมาอีกหน่อยก็พากันร้องสนับสนุน ตอนนี้ทุกคนต่างสลักคำว่า "อยู่ให้ห่างจากภูเขา" เอาไว้ในใจเป็นที่เรียบร้อย

โจวอันก้มมองเสี่ยวชีที่หดตัวเป็นก้อนกลมอยู่ในอ้อมแขน แล้วช้อนตาขึ้นมองเจียงหนิง รอยยิ้มในแววตาไม่อาจปิดบังไว้ได้มิด

เมื่อก่อนเขาก็เคยเล่าเรื่องอันตรายในป่าให้น้องๆ ฟัง แต่พวกเด็กๆ ก็มักจะคิดว่าเขาพูดจาเหลวไหล