บทที่ 471 วางใจเถอะ เรื่องนี้ฉันจัดการเอง!

หลี่เซียงหลานเม้มปากขมวดคิ้วเล็กน้อย

ผ่านไปครู่ใหญ่ถึงได้เอ่ยปากอย่างเชื่องช้า น้ำเสียงแฝงความสะท้อนใจแบบคนผ่านโลกมามาก

"เฉิงเอ้อร์ยาทำแบบนี้ แน่นอนว่าไม่ได้ประโยชน์อะไรหรอก แต่เรื่องซับซ้อนซ่อนเงื่อนในนี้ ป้ามีชีวิตมาจนป่านนี้แล้ว ก็พอมองออกอยู่บ้าง"

เธอหันไปมองโจวอันแล้วพูดว่า

"เสี่ยวอัน เธอจำไม่ได้เหรอ? ก่อนหน้านี้มีอยู่ช่วงหนึ่ง เฉิงเอ้อร์ยาวิ่งไปบ้านเธอทุกวัน ทั้งช่วยซักผ้า ทั้งช่วยต้มข้าวเปียกให้น้องชายเธอ ท่าทางกระตือรือร้นขนาดนั้น คนในหมู่บ้านมีใครบ้างที่ไม่เห็น?"