บทที่ 470 หรือว่าเจียงหนิงเคยไปล่วงเกินเธอ?

โจวอันรู้ว่าได้จังหวะพอดีแล้ว เขาจึงขยับเข้าไปใกล้ กดเสียงให้ต่ำลง แต่กลับแฝงไปด้วยแรงกดดันที่ไม่อาจปฏิเสธได้ "คุณป้าครับ ผมรู้ว่าคุณป้าอาจจะแค่พูดตามคนอื่นไปสองสามประโยค ไม่มีทางกล้ากุข่าวลือขึ้นมาเองหรอก"

เขาเปลี่ยนน้ำเสียงฉับพลัน สายตาจ้องเขม็งไปที่หลี่เซียงหลานราวกับไฟสปอตไลต์ "แต่ถ้าคุณป้าบอกไม่ได้ว่าใครเป็นคนปล่อยข่าวลือ ผมก็คงต้องถือว่าคุณป้าเป็นคนต้นเรื่อง ถึงตอนที่กองทหารอาสามา ผมก็คงช่วยอะไรไม่ได้แล้วนะครับ"

ใบหน้าของหลี่เซียงหลานซีดเผือดไร้สีเลือดในพริบตา เธออ้าปากค้าง กลืนน้ำลายลงคอ น้ำเสียงเจือไปด้วยเสียงสะอื้น "เสี่ยวอันเอ๊ย ป้าไม่ได้เป็นคนกุข่าวลือจริงๆ นะ! ป้าฟังคนอื่นมาอีกที จริงๆ นะ!"

ก้อนหินที่ทับอยู่ในใจของโจวอันผ่อนคลายลงบ้าง รู้ว่าไม้นี้ได้ผล เขาไม่ได้เร่งรัด ทำเพียงแค่มองเธอเงียบๆ รอให้เธอพูดออกมาเอง หลี่เซียงหลานกำชายเสื้อไว้แน่น ลังเลอยู่นานทีเดียว

กว่าจะตัดสินใจได้ แล้วขยับเข้าไปกระซิบข้างหูโจวอันด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันแค่สองคน "เสี่ยวอัน ป้าขอโทษเธอจริงๆ เรื่องนี้... เรื่องนี้คนเริ่มนินทาคนแรกก็คือ เฉิงเอ้อร์ยา เมียของโจวหู่"