บทที่ 476 เธอ... เธอให้อภัยฉันแล้วจริงๆ เหรอ?

ตอนนี้ยังเหลือเวลาอีกครึ่งเดือนกว่าจะถึงช่วงไถหว่านฤดูใบไม้ผลิ ทุกคนจึงยังว่างอยู่แต่ในบ้าน

พอได้ยินเสียงตะโกนอันดังกังวานของผู้ใหญ่บ้าน บอกว่าจะมีการประชุมใหญ่ที่ลานตากข้าว

ทั่วทั้งหมู่บ้านตระกูลโจวก็ราวกับรังแตนที่ถูกกระทุ้ง พลันคึกคักขึ้นมาในพริบตา

ตอนที่โจวอันพาเจียงหนิงเดินมาถึงริมลานตากข้าว หางตาก็ถึงกับกระตุกด้วยความตกตะลึง

ลานกว้างที่ปกติเคยโล่งแจ้ง บัดนี้กลับถูกเบียดเสียดยัดเยียดจนแทบไม่มีทางเดิน