บทที่ 485 เตรียมกลับหมู่บ้าน พวกเธอรีบขึ้นรถเร็วเข้า!

รถโดยสารประจำทางเป็นรถรุ่นเก่าคลาสสิก ตัวรถทรุดโทรม แล่นไปตามถนนดินที่เป็นหลุมเป็นบ่อ เดี๋ยวก็เอียงซ้าย เดี๋ยวก็เอียงขวา ราวกับนั่งรถไฟเหาะก็ไม่ปาน

โจวอันอุ้มน้องสาวทั้งสองคนไว้ในอ้อมอก ใช้ร่างกายของตัวเองปกป้องพวกเธอไว้ ส่วนพวกน้องชายต่างก็จับพนักพิงที่นั่งไว้แน่น ใบหน้าแต่ละคนดูซีดเซียวเล็กน้อย เจียงหนิงนั่งอยู่ข้างๆ คอยยื่นน้ำให้เด็กๆ จิบเป็นระยะ พร้อมกับเอ่ยปลอบใจ "ใกล้จะถึงแล้ว อดทนอีกนิดนะ"

กระเทือนไปมาแบบนี้อยู่หนึ่งวันหนึ่งคืน ในที่สุดรถประจำทางก็มาหยุดอยู่ที่อำเภอแห่งหนึ่งในสิบสองปันนา แต่นี่ยังไม่จบหรอกนะ บ้านของเจียงหนิงอยู่ในหมู่บ้านชาวม้งที่ตั้งอยู่ติดภูเขา ซึ่งยังอยู่ห่างจากตัวอำเภอไปอีกไกล

เจียงหนิงพาทุกคนไปที่คิวรถไถในตัวอำเภอ เจรจากับคุณลุงชาวม้งผิวคล้ำอยู่นานครึ่งค่อนวัน กว่าคุณลุงจะยอมให้พวกเขาติดรถไปด้วย

ในกระบะของรถไถมีหญ้าแห้งปูรองไว้ชั้นหนึ่ง โจวอันจัดเก็บสัมภาระให้เรียบร้อย ให้น้องๆ นั่งลงบนหญ้าแห้ง ส่วนตัวเองกับเจียงหนิงยืนอยู่ตรงขอบกระบะ รถไถสตาร์ทเครื่องดัง "ฉึกๆๆ" แล้วแล่นไปตามถนนบนภูเขาที่คดเคี้ยวเลี้ยวลดมุ่งหน้าเข้าไปในภูเขา