บทที่ 486 พี่เจียงหนิง บ้านพี่ทำไมมีขาด้วยล่ะ

เด็กๆ ตระกูลโจวสุมหัวกัน ราวกับลูกนกที่เพิ่งออกจากรังด้วยความอยากรู้อยากเห็น ชะเง้อคอมองซ้ายมองขวา เห็นอะไรก็รู้สึกแปลกใหม่ไปหมด

"พี่ใหญ่ ดูสิ! ดูสิ!" น้องสามโจวอังกางเป็นคนที่เก็บความรู้สึกไม่เก่งที่สุด เขาชี้ไปที่บ้านรูปทรงแปลกตาข้างทาง เสียงดังขึ้นกว่าเดิม "บ้านที่นี่หน้าตาไม่เห็นเหมือนบ้านที่หมู่บ้านตระกูลโจวของเราเลยสักนิด!" น้องๆ พากันพยักหน้าเห็นด้วย ดวงตาเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น

โจวอันก็กวาดสายตามองสถานที่ที่กำลังจะกลายเป็นบ้านเกิดแห่งที่สองของเขาเช่นกัน หมู่บ้านตระกูลโจวที่เชิงเขาฉางไป๋ มีพื้นที่กว้างขวาง ถนนในหมู่บ้านตรงแน่ว บ้านเรือนก็สร้างเป็นทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัส แต่ที่นี่ กลับเป็นอีกภาพหนึ่งอย่างสิ้นเชิง

หมู่บ้านชาวม้งทั้งหมู่บ้านตั้งอยู่บนไหล่เขา ไม่มีพื้นที่ราบเรียบเลย ถนนสายเล็กๆ ทอดตัวคดเคี้ยวไปตามไหล่เขา บ้านเรือนสองข้างทางปลูกสร้างลดหลั่นกันไปมา ไร้ซึ่งแบบแผน แต่ทว่ากลับกลมกลืนไปกับภูเขา ต้นไม้ และสายหมอกอย่างลงตัว มีเสน่ห์ไปอีกแบบ

"พี่เจียงหนิง" น้องห้าโจวชวนที่มีความอยากรู้อยากเห็นมากที่สุด เกาหัวด้วยความไม่เข้าใจ "ที่นี่ทำไมไม่เห็นบ้านดินเลยล่ะ? ทำไมบ้านถึงสร้างด้วยไม้ไผ่กับไม้ทั้งนั้นเลยอ่ะ?" ในความเข้าใจเล็กๆ ของเขา บ้านก็ต้องสร้างจากกำแพงดินเหลืองอัดแน่นสิ ทั้งหนาและอบอุ่น เหมือนกับบ้านของพวกเขาไงล่ะ แต่ตลอดทางที่เดินมานี้ อย่าว่าแต่บ้านดินเลย แม้แต่อิฐโคลนที่เป็นชิ้นเป็นอันสักก้อนก็ยังไม่เห็น