บทที่ 487 ตอนนี้เป็นช่วงเวลาเหมาะที่จะเก็บเห็ดพอดีเลย!

เจียงฉางซุ่นไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่พยักหน้าให้โจวอันเล็กน้อย ถือเป็นการทักทาย

แม้สีหน้าของเขาจะไม่ได้แสดงความกระตือรือร้นออกนอกหน้าเหมือนผู้เป็นภรรยา แต่ก็ไม่มีร่องรอยของการจับผิดหรือความไม่พอใจแม้แต่น้อย ทำเพียงแค่พิจารณาอย่างเงียบๆ

"ไป พวกเราขึ้นไปกันเถอะ"

เจียงหนิงจูงมือโจวอัน ส่วนมืออีกข้างก็จูงมือน้องสาว คณะเดินทางพากันเดินขึ้นไปบนชั้นสองอย่างเอิกเกริก

หลังจากวางกระเป๋าใบเล็กใบใหญ่ที่นำติดตัวมาไว้ตรงระเบียงทางเดินเรียบร้อย โจวอันก็เดินตามเข้าไปในบ้าน