บทที่ 488 ความรู้สึกนี้ มันช่างสะใจจริงๆ!

ภูเขาลูกใหญ่ในยูนนานหลังฝนตก อากาศเต็มไปด้วยกลิ่นชื้นแฉะของดินผสมผสานกับกลิ่นใบไม้เน่าเปื่อย

สำหรับเจียงหนิงแล้ว กลิ่นแบบนี้คือสัญญาณที่คุ้นเคยที่สุด

"เดินตามมาให้ดีนะ ระวังเท้ากันด้วยล่ะ อย่าลื่นล้มนะ"

เจียงหนิงเดินนำอยู่หน้าสุด ในมือถือท่อนไม้ที่เหลาจนแหลม คอยแหวกกอเฟิร์นที่ขวางทางอยู่เป็นระยะ

โจวเฉียงกับโจวอังกางที่ร่าเริงที่สุดเดินตามหลังเจียงหนิงไปติดๆ ดวงตากวาดมองไปทั่ว เห็นอะไรก็รู้สึกแปลกใหม่ไปหมด