บทที่ 496 สัมผัสความตื่นเต้นของการล่าสัตว์ให้เต็มที่!

พอโจวอันได้ยินเจียงหนิงบอกว่าตะกวดน้ำกินได้ คิ้วของเขาก็ขมวดเข้าหากันเล็กน้อยจนแทบไม่สังเกตเห็น แต่แล้วก็คลายออกอย่างรวดเร็ว พร้อมกับพยักหน้าเงียบๆ

เขานั่งยองๆ อยู่ข้างๆ มองดูเจียงหนิงจัดการกับตะกวดตัวใหญ่ยักษ์นี่อย่างคล่องแคล่ว หนังสีน้ำตาลถูกลอกออกจนเกลี้ยงเกลา เผยให้เห็นเนื้อขาวจั๊วะด้านใน ดูแปลกๆ อยู่เหมือนกัน โดยเฉพาะขาทั้งสี่ที่ล่ำสันและลำตัวที่ยาวเหยียด มองยังไงก็ชวนให้ขนลุกขนพองไปหมด จะไม่บอกว่าน่าขยะแขยงก็คงโกหก

แต่ความลังเลในใจของโจวอัน ก็ถูกความอยากรู้อยากเห็นกดทับลงไปอย่างรวดเร็ว เขาอยากลองชิมดูจริงๆ ว่ารสชาติของมันเป็นยังไงกันแน่ เพราะเขารู้ดีว่า ตะกวดน้ำตัวนี้ ถ้าไปอยู่ในอีกไม่กี่สิบปีข้างหน้า มันคือสัตว์ป่าคุ้มครองระดับหนึ่งของประเทศเลยเชียวนะ! แค่แตะนิดเดียวก็มีสิทธิ์ติดคุก เป็น "สัตว์พาเข้าซังเต" ตัวจริงเสียงจริงเลยล่ะ มีแต่ในยุคสมัยนี้เท่านั้น ที่ป่าเขายังอุดมสมบูรณ์ และยังไม่มีกฎเกณฑ์อะไรมากมาย ถึงจะมีโอกาสได้ลิ้มลองของหายากแบบนี้ด้วยตัวเอง พลาดโอกาสนี้ไปก็ไม่มีอีกแล้วนะ

ดวงอาทิตย์ค่อยๆ คล้อยต่ำลง ท้องฟ้าในป่ามืดเร็ว ไม่นานก็ถึงเวลาอาหารเย็น ลานบ้านของครอบครัวเจียงหนิงเริ่มคึกคักขึ้นมา กลิ่นหอมที่ลอยออกมาจากห้องครัว ยั่วน้ำลายในท้องให้สอจนทนไม่ไหว

อาหารเย็นวันนี้อุดมสมบูรณ์มากจริงๆ บนโต๊ะมีอาหารตั้งหลายอย่าง เห็ดผัดดูสดใหม่น่ากิน เห็ดป่าที่เพิ่งเก็บมาจากในเขา เอามาผัดกับน้ำมันและเกลือง่ายๆ วิธีทำเรียบง่าย แต่รสชาติไม่ธรรมดาเลย ข้างๆ กันยังมีซุปเห็ดอีกหม้อหนึ่ง บนผิวน้ำซุปสีขาวขุ่นมีต้นหอมซอยโรยอยู่สองสามหยิบมือ ควันร้อนๆ ลอยกรุ่น กลิ่นหอมนั้นอร่อยจนแทบจะกลืนลิ้น แต่ที่สะดุดตาที่สุดก็คือจานตะกวดน้ำผัดเผ็ดน้ำแดง เนื้อตะกวดถูกหั่นเป็นชิ้นใหญ่ เคลือบด้วยน้ำซอสข้นๆ สีแดงมันวาว ดูน่ากินสุดๆ