บทที่ 497 คุณอาครับ คุณอาเลี้ยงของดีไว้จริงๆ!

จะเข้าป่าล่าสัตว์ ไม่มีอาวุธคงไม่ได้แน่ คราวนี้เขาเดินทางจากบ้านเกิดมาที่ยูนนานด้วยรถไฟชั้นสาม บนรถไฟ ของอย่างปืนล่าสัตว์ไม่มีทางเอาขึ้นมาได้หรอก ดังนั้นตอนที่มา อย่าว่าแต่ปืนล่าสัตว์เลย แม้แต่มีดเล่มใหญ่ๆ ก็ยังไม่กล้าพกมาด้วย โชคดีที่ก่อนมา เจียงหนิงคนรักของเขาเคยเล่าให้ฟังตอนคุยเล่นกัน บอกว่าพ่อของเธอ เจียงฉางซุ่น เป็นคนมีฝีมือ ประดิษฐ์ปืนล่าสัตว์ขึ้นมาเองกระบอกหนึ่ง ปกติเวลาเข้าป่าไปวางกับดัก ล่าสัตว์ป่า ก็พึ่งพาปืนล่าสัตว์กระบอกนั้นแหละ พอคิดแบบนี้ โจวอันก็รู้สึกอุ่นใจขึ้นมา ขอแค่ขอยืมปืนล่าสัตว์จากเจียงฉางซุ่นได้ เขาก็สามารถเข้าป่าล่าสัตว์ได้อย่างเปิดเผย ความจริงแล้วในใจโจวอันยังมีแผนการเล็กๆ ซ่อนอยู่อีกอย่าง ที่เขาขอยืมปืน ก็แค่อยากจะหาข้ออ้างพกอาวุธเข้าป่า จะได้ไม่มีใครสงสัย ถ้าพูดถึงเรื่องอาวุธจริงๆ ล่ะก็ ของที่ซ่อนอยู่ในมิติของเขานั้น ร้ายกาจกว่าปืนล่าสัตว์ประดิษฐ์เองกระบอกนี้ตั้งเยอะ อาวุธล้ำสมัยเงาวับตั้งหลายกระบอก เขาใช้คะแนนตั้งมากมายแลกมาจากร้านค้าในระบบเชียวนะ รอให้พรุ่งนี้เข้าป่าไป หาที่ลับตาคน เขาอยากจะเปลี่ยนไปใช้ปืนกระบอกไหนก็เปลี่ยนได้ตามใจชอบ ยังไงซะในป่าลึกก็ไม่มีใครเห็นอยู่แล้ว ทั้งได้สัมผัสความตื่นเต้นของการล่าสัตว์ให้เต็มที่ และยังรับประกันความปลอดภัยได้อีก สะดวกสบายสุดๆ ไปเลย

เจียงฉางซุ่นฟังคำขอยืมปืนของโจวอันจบ ก็คิดทบทวนอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็พยักหน้ารับคำ เขามองโจวอัน ใบหน้ามีรอยยิ้มชื่นชมอยู่หลายส่วน "ได้ยินเสี่ยวหนิงบอกว่า เธอถึงจะอายุยังน้อย แต่ก็เป็นนายพรานที่มีชื่อเสียงในหมู่บ้านเขาฉางไป๋ของพวกเธอแล้ว ฝีมือการล่าสัตว์ยอดเยี่ยมมาก ไม่เพียงแต่มีประสบการณ์การล่าสัตว์เยอะ ฝีมือยิงปืนก็แม่นยำ ถ้าเธออยากจะเข้าไปเดินเล่นในเขา ฉันก็จะให้ยืมปืน" พูดมาถึงตรงนี้ เจียงฉางซุ่นก็เปลี่ยนเรื่อง น้ำเสียงมีความจริงจังเพิ่มขึ้นมาอีกระดับ "แต่เธอต้องจำไว้นะว่า ภูเขาฝั่งยูนนานของเรา กับเขาฉางไป๋ฝั่งพวกเธอ ยังไงก็ไม่เหมือนกันหรอกนะ ป่าที่นี่ทึบกว่า ทางแยกก็เยอะ สัตว์ป่าที่ซ่อนอยู่ข้างในก็มีนิสัยแตกต่างกัน ถ้าเกิดไปเจอสัตว์ร้ายเข้า รับมือคนเดียวจะอันตรายมาก เอาแบบนี้ไหม พรุ่งนี้ฉันไปเป็นเพื่อนเธอด้วย มีคนที่คุ้นเคยทางอยู่ข้างๆ ก็จะได้ช่วยดูแลกันและกัน ไม่ให้ไปเจอเรื่องยุ่งยากเข้าจริงๆ"

โจวอันพอได้ยินว่าเจียงฉางซุ่นจะเข้าป่าเป็นเพื่อน ในใจก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นมาทันที เขารู้ว่าว่าที่พ่อตาคนนี้เป็นห่วงเขาจากใจจริง ยังไงซะตัวเองก็เพิ่งมาถึงยูนนาน ยังไม่ค่อยคุ้นเคยกับป่าเขาที่นี่จริงๆ แต่พอลองคำนวณในใจดูแล้ว โจวอันก็ไม่อยากจะให้ว่าที่พ่อตาขึ้นเขาไปล่าสัตว์ด้วยกันเท่าไหร่ ไม่ใช่ว่าไม่รับน้ำใจนะ แต่หลักๆ คือถ้ามีคนตามไปด้วย จะทำอะไรก็รู้สึกอึดอัดไม่เป็นตัวของตัวเอง ถ้าเจียงฉางซุ่นอยู่ข้างๆ เขาก็ไม่สามารถเอามิติออกมาใช้ได้อย่างเปิดเผย อาวุธชั้นยอดเงาวับในมิติพวกนั้น ร้ายกาจกว่าปืนล่าสัตว์ประดิษฐ์เองเป็นร้อยเท่า แต่จะให้เสกออกมาต่อหน้าว่าที่พ่อตาก็คงไม่ได้ แถมสัตว์ป่าที่ล่ามาได้ ถ้าเยอะจนแบกไม่ไหว อยากจะจับยัดเข้ามิติก็ไม่มีโอกาส จะไปอธิบายให้เขาฟังว่าตัวเองมี "ของวิเศษ" ที่เก็บของได้ ก็คงจะไม่เข้าท่า แบบนี้ ความสนุกในการล่าสัตว์ก็ลดฮวบลงไปเลย แถมยังต้องคอยระแวงว่าความลับจะแตกอีก ไม่คุ้มกันเลยจริงๆ

คิดได้ดังนี้ โจวอันจึงเอ่ยปฏิเสธอย่างนุ่มนวล น้ำเสียงแฝงความจริงใจและแน่วแน่ "คุณอาครับ ผมรู้ว่าคุณอาเป็นห่วงผมจริงๆ กลัวว่าผมจะเป็นอันตรายในป่า แต่คุณอาวางใจเถอะครับ ผมคลุกคลีอยู่ในป่ามาตั้งแต่เด็ก ขอแค่มีปืนอยู่ในมือ แล้วก็ทำความคุ้นเคยกับพื้นที่สักหน่อย ขึ้นเขาไปต้องไม่มีปัญหาใหญ่แน่ๆ ครับ ทุกคนสบายใจได้เลย!" เขาพูดด้วยความมั่นใจ แววตาเต็มไปด้วยความเชื่อมั่น ดูแวบเดียวก็รู้ว่ามีความมั่นใจจริงๆ ไม่ได้แกล้งทำเป็นเก่ง เจียงฉางซุ่นจ้องมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง พอเห็นว่าเขาตั้งใจแน่วแน่ว่าจะเข้าป่าคนเดียว ก็รู้ว่าคนหนุ่มก็มีความหยิ่งทะนงของตัวเอง จึงไม่ได้บังคับอีก แต่ในใจก็ยังคงเป็นห่วงความปลอดภัยของโจวอันอยู่ เขาขมวดคิ้วคิดอยู่ครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็นึกไอเดียขึ้นมาได้ จึงเอ่ยเสนอแนะ "ไม่ให้ฉันไปเป็นเพื่อนก็ได้ งั้นเธอก็พาหมาที่บ้านฉันขึ้นเขาไปด้วยสิ!"

พูดจบ เจียงฉางซุ่นก็ยกมือชี้ไปที่หมาสีขาวตัวหนึ่งในลานบ้านที่กำลังก้มหน้าแทะกระดูกอยู่ หมาสีขาวตัวนี้ โจวอันเห็นมันตั้งแต่ตอนที่มาถึงบ้านตระกูลเจียงเมื่อตอนเที่ยงแล้ว ตอนนั้นมันกำลังนอนอาบแดดอยู่ใต้ชายคา ขี้เกียจตัวเป็นขนเหมือนก้อนหิมะกลมๆ ก้อนหนึ่ง เพียงแต่วันนี้ยุ่งมากจริงๆ ตั้งแต่ลงรถไฟมาจนถึงตอนเข้าหมู่บ้าน แล้วตอนบ่ายก็ยังตามขึ้นเขาไปเก็บเห็ดอีก ยุ่งจนหัวหมุน ไม่มีเวลาว่างมาทำความคุ้นเคยกับหมาตัวนี้เลย แม้แต่ชื่อมันชื่ออะไร นิสัยเป็นยังไง ก็ยังไม่ได้ถาม ตอนนี้พอเจียงฉางซุ่นเตือน โจวอันถึงได้เริ่มพิจารณาหมาตัวนี้อย่างละเอียด เห็นได้ว่าหมาตัวนี้มีขนสีขาวปลอดทั้งตัว บริสุทธิ์ผุดผ่องไม่มีสีอื่นเจือปนเลย ขนของมันน่าสนใจมาก ไม่ใช่ขนสั้นๆ แข็งๆ แบบหมาบ้านทั่วไปที่ลู่แนบไปกับตัว และก็ไม่ได้ยาวลากพื้นเหมือนหมาพูเดิ้ลต่างประเทศที่คุณนายเมืองนอกชอบเลี้ยงกัน ความยาวกำลังดี ไม่สั้นไม่ยาวเกินไป ลูบดูคงจะทั้งนุ่มทั้งลื่นแน่ๆ มาดูที่รูปร่าง หมาตัวนี้เป็นหมาขนาดกลางมาตรฐาน ยืนอยู่ตรงนั้นไม่สูงไม่เตี้ย ไม่อ้วนไม่ผอม โจวอันกะด้วยสายตา น่าจะหนักประมาณสี่ห้าสิบชั่งได้ ดูแข็งแรงกำยำ กล้ามเนื้อซ่อนอยู่ใต้ขนสีขาว เวลาเดินเหินดูคล่องแคล่วว่องไว ดูแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นยอดฝีมือเรื่องวิ่งเรื่องกระโดด ตอนนั้นเอง หมาสีขาวตัวนี้กำลังคาบกระดูกอยู่ พอได้ยินเจียงฉางซุ่นเรียกมัน ก็หยุดแทะกระดูกทันที แล้วเงยหน้าขึ้นมา "ขวับ" ดวงตาสีดำขลับเป็นประกายวาววับ ราวกับลูกองุ่นดำที่แช่อยู่ในน้ำ จ้องเขม็งมาทางโจวอันและเจียงฉางซุ่น หางของมันแกว่งเบาๆ ไม่ได้แกว่งแรงมาก ดูเชื่องและว่านอนสอนง่าย พอเห็นว่าไม่มีเรื่องอะไร ก็ก้มหน้าก้มตาจัดการกับกระดูกในปากต่อ ท่าทางฉลาดแสนรู้แบบนั้น ทำเอาคนมองรู้สึกเอ็นดูในใจ