บทที่ 498 ยกไปตำข้าวที่ลานบ้าน

อาหารค่ำกินกันอย่างครึกครื้น ของป่าและกับข้าวพื้นบ้านเต็มโต๊ะถูกกวาดจนเกลี้ยง โจวอันกับน้องๆ ลูบพุงกลมป่อง เรอออกมาติดๆ กันหลายที หลังจากเก็บกวาดถ้วยชามเสร็จ ท้องฟ้าก็มืดสนิท ค่ำคืนในภูเขาสวยงามมาก ท้องฟ้ามืดมิดประดับประดาด้วยดวงดาวเต็มไปหมด หมู่บ้านเงียบสงบ ไม่มีชีวิตชีวาในยามค่ำคืน บ้านไม้ยกพื้นของแต่ละครอบครัว มีเพียงแสงตะเกียงน้ำมันก๊าดส่องสว่างประปราย ทุกคนชินกับการเข้านอนแต่หัวค่ำตื่นแต่เช้าตรู่ คนตระกูลเจียงจึงเริ่มเตรียมตัวเข้านอน แม่ของเจียงหนิงจัดเตรียมห้องหับไว้เรียบร้อยแล้ว โจวอันกับน้องๆ เดินตามเธอขึ้นไปยังชั้นสองของบ้านไม้ยกพื้น บันไดไม้ส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดตอนที่เหยียบ บ้านไม้ยกพื้นในชนบทนี้ ถึงจะไม่สวยงามหรูหราเหมือนบ้านอิฐบ้านปูนในเมือง แต่ทุกซอกทุกมุมก็ถูกจัดเก็บอย่างสะอาดสะอ้านและเป็นระเบียบเรียบร้อย เตียงไม้ในห้องปูด้วยผ้าปูเตียงผ้าฝ้ายหยาบๆ ที่ซักจนสีซีด ดูแล้วรู้สึกสดชื่นสบายตา บ้านตระกูลเจียงมีห้องว่างเยอะแยะ ทางตะวันออกสองห้อง ทางตะวันตกสามห้อง โจวอันพาน้องๆ ทั้งแปดคน แต่ละคนได้แบ่งเตียงกว้างขวาง นอนไม่เบียดกันเลยสักนิด เมื่อคืนทุกคนเหนื่อยมาทั้งวัน พอเอนตัวลงนอนไม่นานก็หลับสนิท นอนเร็ว วันรุ่งขึ้นก็เลยตื่นเช้าเป็นพิเศษ ฟ้าเพิ่งสาง ท้องฟ้าทางทิศตะวันออกเริ่มมีแสงสลัว นกในภูเขาก็เริ่มส่งเสียงร้องจิ๊บๆ จ๊อกๆ โจวอันขยี้ตา ลุกพรวดขึ้นมา ปลุกน้องๆ ที่ยังนอนหลับสนิทอยู่ข้างๆ ยังไงซะก็มาอยู่บ้านคนอื่น จะนอนตื่นสายไม่ได้ เด็กๆ ถึงจะอายุยังน้อย แต่ก็รู้ความ ขยี้ตางัวเงีย ใส่เสื้อผ้าพับผ้าห่มเงียบๆ ไม่มีใครร้องไห้งอแงเลยสักคน โจวอันนึกว่าตัวเองตื่นเช้าพอแล้ว ไม่คิดเลยว่าพอเดินลงไปชั้นล่าง ก็เห็นคนตระกูลเจียงเริ่มง่วนอยู่กับงานแล้ว เจียงฉางซุ่นถือไม้กวาดกวาดใบไม้ร่วงอยู่ที่ลานบ้าน โจวอันเดินไปที่หน้าประตูห้องครัว ชะโงกหน้าเข้าไปดู เห็นเจียงหนิงกับหลินฮุ่ยหลานผู้เป็นแม่กำลังผูกผ้ากันเปื้อน ยุ่งอยู่หน้าเตา เขารีบถกแขนเสื้อขึ้น เผยให้เห็นท่อนแขนที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ เดินจ้ำอ้าวเข้าไปหา แล้วพูดพร้อมรอยยิ้ม "แฮะๆ ผมมาช่วยครับ!" พอขยับเข้าไปใกล้เตา โจวอันก็ชะเง้อคอดูอยู่นาน แต่ก็ดูไม่ออกว่าเจียงหนิงกับหลินฮุ่ยหลานกำลังทำอะไรอยู่ เขาเกาหัว อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากถาม "เสี่ยวหนิง พวกเธอกำลังทำอะไรกันอยู่เหรอ? ดูแปลกตาจัง ฉันไม่เคยเห็นมาก่อนเลย" เจียงหนิงเห็นโจวอันสงสัย ก็อมยิ้มอธิบายให้เขาฟัง "พวกเรากำลังทำแป้งข้าวจ้าวยูนนานอยู่จ้ะ เดี๋ยวทำเสร็จจะเอามากิน วันนี้นายมีลาภปากแล้วล่ะ”

“แป้งข้าวจ้าวยูนนาน?" โจวอันทวนชื่อนี้สองรอบ ในใจรู้สึกคุ้นหูมาก แต่พอลองคิดดูดีๆ กลับนึกไม่ออกเลยสักนิด "ชื่อนี้ฉันเหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน แต่ของสิ่งนี้หน้าตาเป็นยังไง แล้วทำยังไง ฉันไม่รู้เรื่องเลยสักนิด" เจียงหนิงกำลังถือผ้าขาวบางปูลงไปในซึ้งนึ่ง พอได้ยินก็หันมามองเขาแวบหนึ่ง แล้วพูดกลั้วหัวเราะ "บังเอิญจัง พวกเรากำลังจะเริ่มทำพอดีเลย นายก็จะได้ดูตั้งแต่ต้นจนจบ พอจบนายก็จะเข้าใจเอง" พูดไป เธอก็ตักข้าวเจ้าที่แช่น้ำไว้ขึ้นมากำหนึ่ง ยื่นให้โจวอันดู "แป้งข้าวจ้าวทำมาจากข้าว แต่ไม่ใช่ข้าวขาวที่พวกเรากินกันเป็นประจำ แล้วก็ไม่ใช่ข้าวเหนียวที่เอาไว้ห่อบ๊ะจ่างด้วย ต้องใช้ข้าวเจ้าแบบนี้" โจวอันยื่นมือไปหยิบเม็ดข้าวมาบีบๆ ดู รู้สึกได้ว่าเม็ดข้าวเต่งตึงและยังคงมีความชื้นจากน้ำ เขาสงสัยจึงถามขึ้น "ทำไมต้องใช้ข้าวเจ้าด้วยล่ะ? ใช้ข้าวเหนียวทำของกินไม่ออกมานุ่มหนึบกว่าเหรอ?”

“เพราะข้าวเหนียวมันเหนียวเกินไปไง" เจียงหนิงพูดพลางเทข้าวกลับลงไปในกะละมัง อธิบายอย่างใจเย็น "แป้งข้าวจ้าวที่ทำจากข้าวเหนียวล้วนๆ จะเหนียวติดฟัน กินแล้วเหนื่อย ข้าวขาวธรรมดาก็ไม่ได้ กลิ่นข้าวอ่อนเกินไป แป้งข้าวจ้าวที่ทำออกมาจะไม่มีกลิ่นหอมของข้าวแท้ๆ มีแต่ข้าวเจ้านี่แหละที่เหมาะที่สุด ความเหนียวกำลังดี เม็ดข้าวก็เต่งตึง แป้งข้าวจ้าวที่ทำออกมาจะไม่ติดฟัน แถมยังเคี้ยวหนึบหนับ กินแล้วถึงจะได้รสชาติ" เธอหยุดไปนิดหนึ่ง แล้วชี้ไปที่ข้าวในกะละมัง "ฉันแช่ข้าวไว้ตั้งแต่เมื่อคืน แช่ไว้ทั้งคืนเลยนะ นายดูสิ ตอนนี้เม็ดข้าวพองตัวหมดแล้ว เอานิ้วบีบเบาๆ ก็แหลกแล้ว" จากนั้น เจียงหนิงก็ยกกะละมังข้าวไปที่ตะแกรง เทข้าวที่แช่ไว้ทั้งหมดลงไป เธอใช้สองมือจับขอบตะแกรง เขย่าเบาๆ น้ำใสๆ ไหลลอดผ่านรูตะแกรงช้าๆ ชะล้างสิ่งสกปรกที่ตกค้างอยู่บนเม็ดข้าวให้สะอาด "ต้องสะเด็ดน้ำให้แห้ง ซาวให้สะอาดก่อนถึงจะเอาไปนึ่งได้" จากนั้น เจียงหนิงก็ยกข้าวเจ้าที่ซาวสะอาดแล้วเดินไปที่เตา ตั้งซึ้งนึ่งบนกระทะใบใหญ่ที่ต้มน้ำจนเดือด แล้วค่อยๆ เกลี่ยข้าวให้กระจายเสมอกัน บนผ้าขาวบางในซึ้ง "เกลี่ยให้เสมอกันหน่อย เวลานึ่งจะได้รับความร้อนเท่าๆ กัน ข้าวถึงจะสุกทั่ว" หลังจากใช้ไฟแรงต้มจนเดือด ก็หรี่เป็นไฟกลางนึ่งต่ออีกสี่สิบนาที เจียงหนิงเปิดฝาซึ้งออก กลิ่นหอมกรุ่นของข้าวก็พวยพุ่งออกมาทันที ข้าวเจ้าขาวโพลน นึ่งจนเม็ดเต่งตึงใสแจ๋ว "เสร็จแล้ว ทีนี้ก็ยกไปตำข้าวที่ลานบ้านได้เลย" เจียงหนิงพูดจบ ก็หิ้วหูหิ้วไม้ของซึ้งนึ่งคนละข้างกับโจวอัน ก้าวเท้ายาวๆ เดินไปที่ลานบ้าน เห็นเจียงฉางซุ่นลากครกหินใบใหญ่ออกมาจากมุมห้องเก็บฟืน ผิวครกหินถูกฝนจนเรียบเนียนเป็นมันเงา ดูแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นของเก่าที่ใช้มาหลายปีแล้ว "ครกหินนี่ของล้ำค่าประจำบ้านเราเลยนะ ข้าวที่ตำออกมาจะดีมาก" เจียงฉางซุ่นตบผนังครกหิน พูดด้วยรอยยิ้ม ทันใดนั้น เจียงหนิงก็เทข้าวสุกอุ่นๆ จากซึ้งนึ่งลงไปในครกหินจนหมด ข้าวขาวโพลนกองอยู่ในครกหิน มีควันลอยขึ้นมา กลิ่นหอมของข้าวยิ่งเข้มข้นขึ้น เจียงฉางซุ่นถกแขนเสื้อขึ้น สองมือจับสากไม้ขนาดเท่าปากชามไว้แน่น สูดหายใจลึก ยกสากไม้ขึ้นเหนือหัวอย่างแรง แล้วทุบลงไปที่ข้าวสุกในครกหินอย่างหนักหน่วง "ตึง——" เสียงทุ้มต่ำดังก้องไปทั่วลานบ้าน "ตำข้าวเนี่ยต้องรวดเร็ว แม่นยำ และรุนแรง ถ้าช้าข้าวเย็นแล้วจะตำไม่ละเอียด แรงไม่พอก็ไม่จับตัวเป็นก้อน" เจียงฉางซุ่นพูดไป พลางเร่งจังหวะการตำให้เร็วขึ้น สากไม้กระดอนขึ้นลงในมือของเขา ทุกจังหวะตกลงตรงกลางครกหินอย่างแม่นยำ น้ำหนักกำลังดี ไม่นาน หน้าผากของเขาก็มีเหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นมา เห็นได้ชัดว่างานนี้ใช้แรงเยอะมาก โจวอันมองดูเจียงฉางซุ่นที่เหนื่อยจนหอบแฮ่ก รีบก้าวเข้าไปหา ยื่นมือออกไปแล้วบอกว่า "คุณอาครับ พักสักเดี๋ยวเถอะครับ เดี๋ยวผมช่วยเอง" เจียงฉางซุ่นไม่ปฏิเสธ ปาดเหงื่อ แล้วส่งสากไม้ให้โจวอัน "ไอ้หนู ลองดูสิ ระวังอย่าทุบพลาดไปโดนมือเข้าล่ะ" โจวอันรับสากไม้มา รู้สึกได้ถึงน้ำหนักที่หนักอึ้ง เขาทำเลียนแบบท่าทางของเจียงฉางซุ่น จับสากไม้สองมือแน่น ออกแรงตำอย่างสุดกำลัง ตอนแรกท่าทางยังเก้ๆ กังๆ อยู่บ้าง แต่พอทำไปเรื่อยๆ ก็เริ่มจับจังหวะได้ สากไม้ที่ขึ้นลง ทำให้เม็ดข้าวในครกหินค่อยๆ เหนียวหนึบขึ้น ทั้งสองคนผลัดกันตำ ใช้เวลาประมาณสิบถึงยี่สิบนาที เม็ดข้าวในครกหินก็เปลี่ยนรูปร่างไปอย่างสิ้นเชิง จากเม็ดข้าวที่กระจายตัว กลายมาเป็นก้อนข้าวที่เนียนละเอียดและเรียบเนียน เอาสากไม้จิ้มดูเบาๆ ก็ยังสัมผัสได้ถึงความยืดหยุ่นที่ชัดเจน เอามาดมใกล้ๆ ก็ได้กลิ่นข้าวหอมกรุ่น โจวอันวางสากไม้ลง เช็ดเหงื่อที่หน้าผาก มองดูก้อนข้าวในครกหิน จู่ๆ ก็หัวเราะออกมา "เอ๊ะ ทำไมวิธีทำมันเหมือนการทำโมจิเลยล่ะครับ? เอาข้าวสุกใส่ลงในครกหินแล้วตำ ขั้นตอนเหมือนกันเป๊ะเลย ต่างกันแค่โมจิใช้ข้าวเหนียวทำ" เจียงหนิงได้ยินดังนั้น ก็พยักหน้ายิ้มๆ "นายพูดถูกแล้วล่ะ วิธีทำก็คล้ายๆ กัน แต่รสสัมผัสไม่เหมือนกันนะ"