บทที่ 499 อย่าเข้าไปในป่าลึกนะ รีบกลับมาเร็วๆ ล่ะ!

พูดพลางเธอก็หยิบก้อนข้าวที่ตำเสร็จแล้วออกมาจากครกหิน วางลงบนแผ่นไม้สำหรับกดทับที่เตรียมไว้ล่วงหน้า ใช้สองมือกดลงไปบนแผ่นไม้ ออกแรงกดก้อนข้าวให้แบน เมื่อค่อยๆ เพิ่มแรงกด ก้อนข้าวก็แบนลงทีละน้อย กลายเป็นแผ่นกลมๆ ที่มีความหนาสม่ำเสมอกัน เจียงหนิงชี้ไปที่แผ่นข้าวสีขาว แล้วพูดกับโจวอันว่า "นี่คือขนมแป้งข้าวจ้าว เวลาจะกินก็เอาไปย่างได้เลย ย่างให้กรอบนอกนุ่มใน ทาน้ำจิ้มสักหน่อย รสชาติเด็ดสุดๆ แต่ถ้าไม่อยากกินแบบแผ่น ก็หั่นก้อนข้าวเป็นเส้นเล็กๆ จะเอาไปต้มในซุป หรือเอาไปผัดก็อร่อยมากเหมือนกัน"

โจวอันมองดูขนมแป้งข้าวจ้าวตรงหน้า แล้วนึกถึงเส้นแป้งข้าวจ้าวที่เจียงหนิงบอก อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลาย ตั้งตารอคอยรสชาติของอาหารยูนนานจานนี้อย่างใจจดใจจ่อ เจียงหนิงมองดูโจวอันจ้องขนมแป้งข้าวจ้าวตาละห้อย ก็หัวเราะแล้วพูดว่า "เดี๋ยวฉันจะผัดแป้งข้าวจ้าวให้นายกิน กินให้อิ่มจะได้มีแรงขึ้นเขาไปล่าสัตว์ไง" พอโจวอันได้ยิน ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที รีบพยักหน้ารับคำ "ได้เลย! ขอบใจนะเสี่ยวหนิง"

เจียงหนิงยิ้มแล้วหันกลับไป หยิบขนมแป้งข้าวจ้าวออกมาจากตะแกรงไม้ไผ่ เธอหยิบมีดทำครัวขึ้นมา ขยับข้อมือเบาๆ คมมีดไล่ไปตามขอบแป้งข้าวจ้าว ไม่นานก็หั่นแป้งข้าวจ้าวเป็นแผ่นบางๆ จนหมด จากนั้นเธอก็เติมมันหมูลงไปในกระทะเหล็กใบใหญ่เล็กน้อย รอจนมันหมูค่อยๆ ละลาย มีไอร้อนลอยขึ้นมาบางๆ ก็เทเนื้อหมูสามชั้นตากแห้งหั่นเต๋าที่เตรียมไว้ลงไป "ฉ่า——" พอเนื้อหมูลงกระทะ กลิ่นหอมของเนื้อก็ลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณ ยั่วจนโจวอันที่อยู่หน้าเตาถูมือไปมาด้วยความหิว เจียงหนิงใช้ตะหลิวผัดไปมาไม่หยุด จนเนื้อหมูเหลืองกรอบและน้ำมันออก จากนั้นก็ตอกไข่ไก่บ้านลงไปสองฟอง ไข่ดิบพอโดนความร้อนก็จับตัวเป็นก้อนอย่างรวดเร็ว เธอตวัดข้อมือผัดไปมาอย่างคล่องแคล่ว ไม่กี่ทีไข่ก็กลายเป็นสีเหลืองทองฟูฟ่อง ตามด้วยผักดองที่ทำเองหั่นฝอยลงไปผัด แล้วก็ใส่เห็ดหั่นเต๋าที่เก็บมาจากป่าลงไป ผัดด้วยไฟแรงอย่างรวดเร็ว แป้งข้าวจ้าวแผ่นบางๆ ค่อยๆ ดูดซับน้ำซุปเข้าไปภายใต้ความร้อนของน้ำมันและส่วนผสมต่างๆ "เสร็จแล้ว!"

เจียงหนิงตักแป้งข้าวจ้าวผัดใส่ชามกระเบื้องหยาบใบใหญ่ แล้วยื่นให้โจวอัน โจวอันแทบรอไม่ไหว หยิบตะเกียบคีบคำโตเข้าปาก นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้กินแป้งข้าวจ้าวผัด พอเข้าปากปุ๊บก็ถึงกับตะลึงในรสชาติอันยอดเยี่ยม อดไม่ได้ที่จะพยักหน้าชมเปาะ "ว้าว! แป้งข้าวจ้าวผัดนี่อร่อยสุดๆ ไปเลย! เสี่ยวหนิง ฝีมือเธอดีเกินไปแล้วนะ!" หลังจากแป้งข้าวจ้าวถูกผัดด้วยไฟแรงอย่างรวดเร็ว ขอบของมันจะมีกลิ่นหอมไหม้นิดๆ กำลังดี พอกัดลงไป เนื้อข้างในกลับยังคงความนุ่มหนึบ รสสัมผัสหลากหลายมาก ค่อยๆ ลิ้มรสดู ความหอมหวานนุ่มหนึบของแป้งข้าวจ้าว ความเค็มกลมกล่อมของเนื้อหมูสามชั้นตากแห้ง ความสดชื่นของเห็ด ความหอมนุ่มของไข่ไก่ แล้วก็ความเปรี้ยวอมหวานของผักดองที่ช่วยแก้เลี่ยน รสชาติผสมผสานกันอย่างลงตัว หอมกลิ่นคั่วกระทะ รสชาติเค็มกลมกล่อมแต่ไม่เลี่ยนเลยสักนิด โจวอันกินอย่างตะกละตะกลาม ปากก็พร่ำชมไม่หยุด "อาหารยูนนานนี่ไม่ธรรมดาจริงๆ! ทั้งเป็นเอกลักษณ์และอร่อย มีแป้งข้าวจ้าวผัดชามนี้รองท้อง วันนี้ขึ้นเขาไปล่าสัตว์ฉันคงล่าสัตว์ป่าเพิ่มได้อีกสองตัวแน่ๆ!" พูดจบ เขาก็คีบคำโตเข้าปากอีกคำ กินอย่างมีความสุข บนใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มอิ่มเอม

แป้งข้าวจ้าวผัดหมดไปหนึ่งชาม โจวอันก็รู้สึกว่ามีแรงเต็มเปี่ยมไปทั้งตัว เขาวางชามใบใหญ่ลง ลูบพุงกลมๆ เรอออกมาด้วยความอิ่มหนำ ลุกขึ้นยืนแล้วบอกว่า "คุณอา เสี่ยวหนิง ผมอิ่มแล้วครับ เตรียมตัวเข้าป่าล่าสัตว์แล้วล่ะ" เจียงฉางซุ่นกำลังนั่งสูบยาสูบอยู่ที่ลานบ้าน พอได้ยินก็ลุกพรวดขึ้นมาทันที "อย่าเพิ่งรีบ เดี๋ยวฉันไปหยิบปืนมาให้" พูดจบก็หันหลังเดินเข้าบ้านไป ไม่นานก็ถือปืนล่าสัตว์กระบอกหนึ่งออกมา โจวอันยื่นมือไปรับปืนล่าสัตว์ รู้สึกถึงน้ำหนักที่หนักอึ้ง ตัวปืนทำจากไม้สีดำขลับ ผิวถูกลูบคลำจนเรียบเนียนเป็นมันเงา ลำกล้องปืนดูเก่าไปหน่อย ปากกระบอกมีสนิมเกาะอยู่บ้าง เขาลองชั่งน้ำหนักดู ในใจก็อดบ่นพึมพำไม่ได้ "ปืนประดิษฐ์เองนี่ไม่ค่อยได้เรื่องเลยจริงๆ แฮะ" จะเรียกว่าปืนล่าสัตว์ ก็สู้เรียกว่าปืนคาบศิลาที่อานุภาพแรงขึ้นมาหน่อยยังจะดีกว่า ใช้ล่าพวกลูกเก้งลูกกวางก็พอถูไถ แต่ถ้าเจอตัวเบ้งๆ อย่างหมูป่า หมีควาย ปืนกระบอกนี้เกรงว่าจะยิงไม่เข้าแม้แต่หนัง จะปกป้องตัวเองได้หรือเปล่าก็ยังไม่รู้ แต่โจวอันก็ไม่ได้ใส่ใจมากนัก ยังไงเดี๋ยวพอเข้าป่าไป เขาก็สามารถเปลี่ยนไปใช้อาวุธล้ำสมัยของตัวเองได้อยู่แล้ว