บทที่ 503 ใต้ต้นไม้มีไก่ฟ้าถึงแปดตัวเลยนะ!

จากนั้นโจวอันก็เดินก้มตัว โดยใช้ปลายเท้าแตะพื้นเบาๆ เมื่อยืนยันได้ว่าไม่เกิดเสียงดังแม้แต่นิดเดียว ก็ค่อยๆ เลื่อนส้นเท้าตามไป คนทั้งคนดูเหมือนหนูที่แอบย่องเข้าไปใกล้คลังเสบียง ค่อยๆ ขยับเข้าไปหาฝูงไก่ฟ้าสีทองทีละก้าว

สายตาของเขาจ้องเขม็งไปที่ไก่ฟ้าสีทองทั้งแปดตัวใต้ต้นไม้ไม่ไกลนัก เขากลั้นลมหายใจ ทุกย่างก้าวที่ขยับไปต้องหยุดรอสักพัก เพราะกลัวว่าจะทำให้ฝูงไก่ฟ้าตื่นตระหนก

จนกระทั่งขยับไปอยู่ในระยะที่ใกล้มากแล้ว เขาก็หลบอยู่หลังพุ่มไม้ มือคลำไปที่เอวเบาๆ ในใจก็นึกฉงนขึ้นมาว่า: จะใช้ปืนกระบอกไหนดีนะ? ปืนล่าสัตว์ประดิษฐ์เองที่เสียบอยู่ตรงหลังนั้น เป็นกระบอกที่เจียงฉางซุ่นให้ยืมมา ลำกล้องเหล็กขึ้นสนิมจนดำมืด พานท้ายปืนก็ทำจากไม้เศษๆ โจวอันส่ายหน้าในใจ ปืนกระบอกนี้ใช้ไม่ได้แน่ ความแม่นยำก็แย่ แถมยังบรรจุกระสุนช้าอีกต่างหาก

เขาเริ่มคำนวณอาวุธในมิติของตัวเองในใจ เขามีปืนไรเฟิลซุ่มยิงอยู่กระบอกหนึ่ง ความแม่นยำนั้นไม่ต้องพูดถึง แม้จะอยู่ไกลเป็นพันเมตรก็ยิงโดน แต่จะฆ่าไก่ใช้มีดเชือดวัวคงเกินไป อีกอย่างตอนยิงออกไปก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีเสียงดังเสียทีเดียว ยังไงก็คงทำฝูงไก่ฟ้าพวกนี้ตื่นตกใจอยู่ดี ใต้ต้นไม้มีไก่ฟ้าตั้งแปดตัวแน่ะ! ถ้าเปรี้ยงแรกยิงไปตัวเดียว อีกเจ็ดตัวที่เหลือรู้ตัวก็คงวิ่งหนีกันป่าราบ จะให้ยิงเปรี้ยงที่สอง? ขนไก่สักเส้นก็คงไม่ได้มาแน่ๆ เสียดายแย่เลย

โจวอันตัดสินใจได้แล้ว เขาตั้งจิตนึกถึงของบางอย่าง ในอุ้งมือก็ปรากฏกระบอกสีดำที่มีน้ำหนักอึ้ง นั่นก็คือปืนลูกซองในมิตินั่นเอง เหล่านายพรานรุ่นเก๋ามักจะเรียกสิ่งนี้ว่า "ปืนพ่น" ตัวปืนเย็นเฉียบ จับแล้วได้น้ำหนักพอดีมือมาก วินาทีถัดมา ในมืออีกข้างเขาก็เสกกระสุนนกกลมๆ ออกมา นิ้วคีบปลอกกระสุนหมุนไปมา ได้ยินเสียงเม็ดเหล็กกระทบกันเบาๆ ด้านใน เขาบรรจุกระสุนนกใส่รังเพลิงปืนลูกซองอย่างคล่องแคล่ว "คลิก" เสียงเบาๆ ดังขึ้น เขาล็อกกลไกปืนเรียบร้อย ในใจก็รู้สึกมั่นใจขึ้นมาทันที