บทที่ 504 ใครจะเคยเห็นเจ้าตัว "เจาะฟ้า" แบบนี้มาก่อนบ้าง?

สนแดงสูงที่สุดก็แค่สามสิบเมตร แต่ต้นไม้ตรงหน้านี้ พอดูความหนาของลำต้น แล้วดูลักษณะที่ยืดตัวขึ้นไป ยังไงก็น่าจะเกือบเจ็ดสิบเมตรเลยไม่ใช่เหรอ? เจ็ดสิบเมตร นั่นมันสูงเป็นสองเท่าของสนแดงและมากกว่านั้นอีก! โจวอันที่เติบโตมาจากภาคเหนือ ไม่เคยเห็นต้นไม้แบบนี้มาก่อนเลย

ในบ้านเกิดที่เขาฉางไป๋ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ สิ่งที่เขาคุ้นเคยที่สุดคือต้นสน ต้นเบิร์ช ต้นลินเดน และต้นสนซีดาร์ ใครจะเคยเห็นเจ้าตัว "เจาะฟ้า" แบบนี้มาก่อนบ้าง? เป็นเพราะครั้งนี้ได้มาที่ยูนนาน ถึงได้เห็นของพรรค์นี้เข้า ตอนที่เขาตามเข้าป่าไปเก็บเห็ดเมื่อวานนี้ เขาก็เคยเจอต้นไม้แบบนี้มาครั้งหนึ่งแล้ว เขาและน้องๆ เห็นต้นไม้ต้นหนึ่งที่สูงเด่นกว่าต้นไม้รอบๆ ออกไปมาก น้องๆ ในตอนนั้นต่างยืนตะลึงอยู่ที่เดิม ดวงตาเบิกกว้างกลมโต น้องห้าโจวชวนที่มีความอยากรู้อยากเห็นมากที่สุด ก็เอ่ยถามขึ้นมาทันทีว่า "พี่ใหญ่ ต้นไม้นี้มันโตสูงเกินไปแล้ว นี่มันต้นอะไรเหรอครับ?" ตอนนั้นโจวอันเองก็ไม่รู้จัก ทำได้เพียงส่ายหน้า

เจียงหนิงเป็นคนสิบสองปันนาโดยกำเนิด วิ่งเล่นอยู่ในป่ามาตั้งแต่เด็ก ดอกไม้อะไร หญ้าอะไร ต้นไม้อะไร เธอรู้แจ้งเห็นจริงหมด เจียงหนิงได้ยินพวกเขากระซิบกระซาบกัน ก็เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม แล้วชี้ไปที่ต้นไม้สูงต้นนั้นพลางบอกว่า "ต้นนี้เรียกว่าต้นหวังเทียนซู่ (ต้นมองฟ้า) เป็นต้นไม้ที่มีแค่ในป่าดิบชื้นเท่านั้น ภาคเหนืออากาศหนาว แถมยังแห้งแล้ง มันไม่มีทางโตได้หรอก ไม่เพียงแต่ทางเหนือจะไม่มีให้เห็น นอกจากยูนนานบ้านเราแล้ว ที่อื่นแทบจะไม่พบเห็นเลยล่ะ" น้องหกโจวเหอเงยหน้ามอง รู้สึกเหมือนมองไม่เห็นยอดต้นไม้ เลยถามว่า "พี่เจียงหนิง ต้นหวังเทียนซู่นี้ มันโตได้สูงขนาดไหนเหรอครับ?" เจียงหนิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตอบว่า "ต้นหวังเทียนซู่นี้ โตได้ถึงหกเจ็ดสิบเมตรอย่างสบายๆ เลย พ่อฉันบอกว่า สมัยก่อนคนเฒ่าคนแก่ในหมู่บ้านเคยเห็นต้นที่สูงที่สุด สูงถึงแปดสิบสี่เมตรเลยนะ!" ตัวเลขแปดสิบสี่เมตรนั้น ทำเอาพวกน้องๆ ตกใจในตอนนั้นเลย โจวอันตอนนั้นตั้งใจคำนวณในใจโดยเฉพาะ บ้านปกติสูงห้องละสามเมตร แปดสิบสี่เมตรก็เกือบจะเทียบเท่ากับตึกยี่สิบแปดชั้นเลยทีเดียว โจวอันลูบต้นไม้ตรงหน้า อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจว่า "ฮวงจุ้ยของยูนนานนี่มันเอื้อต่อการเจริญเติบโตจริงๆ ไม่ว่าอะไรก็โตเอาๆ ใหญ่ขนาดนี้!"

"ไม่เพียงแต่กิ้งก่าที่โตใหญ่ มีตะกวดน้ำที่หนักหลายสิบชั่ง งูก็โตใหญ่ มีงูหลามหนักร้อยกว่าชั่ง แม้แต่ต้นไม้ยังแปลกประหลาดขนาดนี้ อุตส่าห์พุ่งทะยานขึ้นไปบนฟ้า!" โจวอันเดินวนรอบต้นหวังเทียนซู่สองรอบ มองดูแล้วก็รู้สึกอยากได้ขึ้นมา ต้นไม้นี้ไม่ใช่แค่มีดีแต่รูปร่าง แต่ฟังจากที่เจียงหนิงบอกเมื่อวาน ไม้หวังเทียนซู่เป็นวัสดุชั้นดีที่ขึ้นชื่อ ไม้ชนิดนี้แข็งแกร่ง ลวดลายก็ตรง ไม่เหมือนไม้ชนิดอื่นที่บิดเบี้ยว ทำอะไรออกมาก็ทนทาน ต่อให้เป็นช่วงฤดูฝนที่ชื้นแฉะ ก็ไม่ต้องกังวลว่าจะขึ้นราหรือบิดเบี้ยวเลย "ถ้าเอาไปทำตู้เสื้อผ้าสักหน่อย คงทนน่าดู ทำโต๊ะใหญ่ๆ สักตัวก็มั่นคง..." โจวอันพึมพำเบาๆ ในหัวเริ่มเห็นภาพเฟอร์นิเจอร์รูปร่างต่างๆ เขานึกขึ้นได้ว่าในมิติยังมีเลื่อยไฟฟ้าเก็บไว้อยู่ ก่อนหน้านี้ตอนตัดต้นไม้บนเขาฉางไป๋ ก็ใช้เลื่อยไฟฟ้านี่แหละ ตัดต้นไม้ได้สะดวกและประหยัดแรงดี แต่พอครุ่นคิดอยู่นาน โจวอันก็ล้มเลิกความคิดที่จะตัดมัน กลับถอยหลังไปสองก้าว แล้วส่ายหน้าเบาๆ ต้นไม้นี้แตะต้องไม่ได้ ไม่ใช่เพราะจู่ๆ เขาก็หันมาสนใจเรื่องการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมอะไรหรอกนะ จิตสำนึกเขายังไม่สูงขนาดนั้น เพียงแต่ต้นหวังเทียนซู่นี้สูงเกินไป ความเสี่ยงในการตัดนั้นสูงมากจริงๆ เรียกได้ว่าเอาชีวิตไปแลกกับไม้เลยทีเดียว โจวอันคลุกคลีอยู่ในเขามาตั้งแต่เด็ก เขารู้ดีว่ายิ่งต้นไม้สูงเท่าไหร่ ความอันตรายในการตัดก็จะยิ่งสูงขึ้นเท่านั้น ลำต้นของต้นหวังเทียนซู่นี้แข็งแกร่งมาก ยิ่งพุ่มไม้ยิ่งกางออกราวกับร่มคันใหญ่ที่ถูกกางออก "แค่เจ้าตัวยักษ์นี่ จะให้มันล้มไปทางไหนตามใจชอบ? ฝันไปเถอะ!" โจวอันขมวดคิ้วส่ายหน้า เมื่อก่อนตอนตัดสนแดงบนเขาฉางไป๋ เขายังต้องดูทิศทางลม คำนวณองศาของรอยบากให้ดี แต่ถ้าเทียบกับต้นตรงหน้านี้แล้วล่ะก็ ก็แค่อาจารย์สอนหนังสือหน้าห้องเรียนเท่านั้น ต้นหวังเทียนซู่ทั้งสูงทั้งใหญ่ หาจุดศูนย์ถ่วงยาก ต่อให้คำนวณเส้นทางที่จะล้มไว้ล่วงหน้าแล้ว พอมีลมพัดมา หรือตัดไปครึ่งทางลำต้นรับน้ำหนักไม่สมดุล มันรับรองว่าจะไม่ล้มตามแผนที่วางไว้ แต่มันจะล้มมาทางคนตัดแน่นอน เมื่อก่อนเฮยหวาเคยโดนต้นไม้ทับขา ต้องนอนพักอยู่บนเตียงตั้งนานถึงจะลงเดินได้ นั่นยังเป็นแค่ต้นไม้สูงยี่สิบเมตรนะ ต้นหวังเทียนซู่เจ็ดสิบเมตรตรงหน้านี้ ถ้ามันล้มลงมาจริงๆ ต่อให้แค่เฉียดนิดเดียว ก็ไม่ใช่แค่เรื่องกระดูกหักธรรมดาแน่ เบาก็แขนขาแหลก หนักก็สิ้นใจในที่เกิดเหตุ ไม่มีแม้แต่โอกาสจะส่งโรงพยาบาล แถมต้นหวังเทียนซู่ยังหนักขนาดนี้ ตอนที่กระแทกพื้น แรงปะทะสามารถทำให้พื้นดินสั่นสะเทือนได้เลย ถึงตอนนั้นก้อนหิน กิ่งไม้หักๆ รอบข้างก็จะพุ่งกระจายราวกับลูกกระสุนปืน แค่โดนก้อนหินเล็กๆ ทิ่มแทงก็ต้องเสียเลือด เสียใจกับอาการบาดเจ็บซ้ำซ้อนพวกนี้ป้องกันยากยิ่งกว่าโดนทับเสียอีก

โจวอันมองต้นหวังเทียนซู่อีกครั้งเป็นครั้งสุดท้าย แล้วตัดใจจากมันไป ต้นไม้บนเขาฉางไป๋มีเยอะแยะ อยากได้ไม้ก็ไปตัดเมื่อไหร่ก็ได้ ไม่จำเป็นต้องมาพยายามกับ "เจ้าตัวยักษ์" ต้นนี้ โจวอันพาต้าฝูเดินจากต้นหวังเทียนซู่ที่ตั้งตระหง่านนั่นมา เท้าไม่หยุดก้าว เดินไปตามป่าต่อ เดินไปได้ไม่รีบไม่ร้อนประมาณสิบนาที โจวอันก็เห็นสีเขียวแบบที่แตกต่างออกไปอยู่ข้างหน้า ไม่ใช่สีเขียวเข้มแบบต้นหวังเทียนซู่ แต่เป็นสีเขียวมรกตที่ดูสดใส เป็นผืนใหญ่ยาวต่อเนื่องกัน ดูแล้วสะดุดตายิ่งนัก ในใจเขารู้สึกตื่นเต้น เร่งฝีเท้าเข้าไปใกล้ แหวกพุ่มไม้ที่ขวางทางอยู่ตรงหน้า ก็ถึงกับต้องอุทานว่า "โอ้โห" ออกมา ข้างหน้าไม่ใช่ป่าธรรมดา แต่มันคือป่ากล้วยป่าผืนใหญ่! ไม่ใช่แค่ต้นสองต้น แต่เป็นป่ากล้วยหนาแน่นผืนใหญ่! ใบสีเขียวชอุ่มซ้อนทับกันเป็นชั้นๆ พอลมพัดมา ใบไม้ก็ส่งเสียงดังซู่ซ่า กลิ่นอายความเป็นป่าดิบชื้น พุ่งออกมาทันที โจวอันยิ้มกว้าง ยิ่งใหญ่ตื่นตาตื่นใจกว่าตอนเห็นต้นหวังเทียนซู่เมื่อครู่เสียอีก เขาใช้ชีวิตมาสองชาติ แต่ล้วนใช้ชีวิตอยู่ทางภาคเหนือ อย่าว่าแต่ป่ากล้วยป่าเลย แม้แต่ต้นกล้วยต้นเดียวเขายังไม่เคยเห็น นับประสาอะไรกับการกินกล้วย แต่ถึงไม่เคยได้กินเนื้อหมู ก็ต้องเคยเห็นหมูวิ่งบ้างล่ะ? ชาติก่อนตอนเขาสไลด์หน้าจอดูวิดีโอ ก็เคยเห็นคนถ่ายคลิปต้นกล้วยป่ามาสองครั้ง ทั้งใบใหญ่ๆ ลำต้นตรงเป๊ะ เหมือนกับต้นตรงหน้าทุกประการ มองแวบเดียวก็จำได้ทันที เขาอดไม่ได้ที่จะเดินเข้าไปใกล้สองก้าว เพื่อดูให้ชัดๆ ต้นกล้วยป่าต้นนี้ ดูแปลกตาเหลือเกิน ลำต้นเป็นสีเขียวอ่อน มีลวดลายสีน้ำตาลอ่อนๆ แซมอยู่ ดูแล้วไม่ได้หนาเป็นพิเศษ โตยืดขึ้นไปตรงๆ ด้านบนมีกลุ่มใบขนาดใหญ่คล้ายกับร่มสีเขียวที่กางออก ใบเหล่านั้น ใหญ่จริงจัง! ใบกล้วยป่าตรงหน้า แค่ใบเดียวก็ยาวตั้งเมตรสองเมตรแล้ว กว้างใหญ่ เป็นทรงยาวรีที่ดูเป็นระเบียบ สีเขียวเข้มสดใส แสงแดดส่องลงบนใบไม้ แม้แต่เส้นใบก็ยังเห็นได้อย่างชัดเจน ต้นกล้วยป่าต้นนี้ ไม่เพียงแต่ใบจะใหญ่จนน่าเหลือเชื่อ แถมยังโตสูงเกินคาดอีกต่างหาก โจวอันไม่เคยเห็นต้นกล้วยป่าจริงๆ มาก่อน เขาคิดว่ามันน่าจะสูงพอๆ กับต้นไม้ผลทั่วไป เต็มที่ก็สามสี่เมตร เอาเก้าอี้สูงๆ มาต่อก็เก็บได้แล้ว แต่ต้นกล้วยป่าพวกนี้ เอาแบบเตี้ยๆ ก็เจ็ดแปดเมตรแล้ว บางต้นที่โตเป็นพิเศษ สูงเกือบสิบเมตรเลยทีเดียว ไม่คิดเลยว่าต้นกล้วยป่าพวกนี้จะไม่ใช่ "คนแคระ" แต่เป็น "ยักษ์ใหญ่" ต่างหาก! ต้นกล้วยป่าพวกนี้ไม่เพียงแต่สูง แต่ยังหนาแน่นอีกด้วย! ขึ้นเบียดเสียดกัน ระยะห่างระหว่างต้นต่อต้นใกล้กันมาก กิ่งก้านใบงอกงาม ใบที่ซ้อนทับกันไปมาปิดบังแสงแดดจนมืดสนิท จากจุดที่เขายืนมองลึกเข้าไปในป่า เห็นแต่ใบไม้สีเขียวชอุ่มเต็มไปหมด พอลมพัดมา ใบไม้ก็แกว่งไกวตาม ทั้งป่าราวกับมหาสมุทรสีเขียวที่กำลังเดือดพล่าน "ให้ตายเถอะ นี่มีสักหลายร้อยต้นเลยมั้งเนี่ย?"