บทที่ 507 นี่ต้องเป็นราชาลิงของฝูงลิงแสมกลุ่มนี้แน่!

หลังจากจัดการเรื่องต้าฝูเรียบร้อย โจวอันก็หลบอยู่หลังต้นกล้วยป่าที่ขึ้นเบียดกันหนาแน่นหลายต้น เขาค่อยๆ สังเกตการณ์ฝูงลิงพวกนี้ผ่านช่องว่างระหว่างต้นกล้วย

เห็นได้ว่าลิงบางตัวนั่งยองๆ อยู่บนพื้น สองอุ้งเท้าหน้าประคองกล้วยป่าที่กินเหลือครึ่งลูกเอาไว้ บางตัวก็ปีนขึ้นไปบนต้นกล้วยอย่างคล่องแคล่ว อุ้งเท้าเกาะลำต้นที่แข็งแรงไว้แน่น ยังมีลิงอีกหลายตัวที่วิ่งไล่กวดกันไปมารอบต้นกล้วย นานๆ ครั้งก็จะคอยเกาให้กันและส่งเสียงร้อง “จี๊ดๆ” ดังออกมาเป็นระยะ

โจวอันนั่งดูลิงพวกนี้อย่างเพลิดเพลิน ดวงตาแทบไม่อยากจะกะพริบ นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตจริงที่เขาได้เห็นลิงด้วยตาตัวเอง รู้สึกว่าเป็นเรื่องที่แปลกตาและน่าสนใจมาก

อันที่จริง การที่มีลิงป่าอยู่ในดงกล้วยเช่นนี้ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก เพราะลิงชอบกินกล้วย ดงกล้วยผืนนี้สำหรับพวกมันแล้วก็เหมือนกับสรวงสวรรค์ดีๆ นี่เอง หิวก็เด็ดกล้วยมากิน เหนื่อยก็นอนขดตัวอยู่บนพื้น ไม่มีลมพัดผ่าน ไม่มีแสงแดดแผดเผา ไม่ว่าใครก็คงไม่อยากจากไปไหน

สายตาของโจวอันกวาดไปทั่วฝูงลิง ยิ่งมองก็ยิ่งเข้าใจ นี่ต้องเป็นฝูงลิงที่สมบูรณ์แบบแน่ มีทั้งตัวเล็กตัวใหญ่และตัวแก่ตัวอ่อนอยู่ครบครัน