บทที่ 506 คนท้องถิ่นในยูนนานรู้จักกินจริงๆ!

เนื้อผลไม้กล้วยหอมที่เขาเคยทานนุ่มนวลและไร้เมล็ดโดยสิ้นเชิง แค่หยิบขึ้นมาหนึ่งลูกก็สามารถเคี้ยวได้เต็มคำ ทั้งแก้หิวและรู้สึกฟินไปถึงหัวใจ ไม่เหมือนกับตอนนี้ที่ต้องคอยพะวงระวังเมล็ดแข็งๆ ในปากตลอดเวลา กินไปตั้งนานในปากแทบไม่เหลือเนื้อกล้วย มีแต่เมล็ดที่คายออกมาเต็มมือ

ไม่เห็นจะจุใจ แถมยังรู้สึกไม่สดชื่นเอาเสียเลย เขาจัดการกล้วยที่เหลือในมือจนหมด พร้อมกับคายเมล็ดออกมาอีกสองสามเมล็ด อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาด้วยความรู้สึกเสียดาย

“เฮ้อ ถ้าไม่มีเมล็ดคงจะดีกว่านี้ เจ้าพวกนี้ช่างน่ารำคาญจริงๆ”

โจวอันมองดูเครือกล้วยแล้วนึกถึงน้องชายและน้องสาวที่บ้าน น้องๆ ชอบกินผลไม้ป่ากันมาก แต่กล้วยป่าพวกนี้ความหวานยังไม่ถึงขั้น แถมยังต้องคายเมล็ดอีก ไม่รู้ว่าพวกเขาจะชอบไหมนะ?

โจวอันเพิ่งถอนหายใจเสร็จ ก้มลงมองก็เห็นต้าฝูยังคงหมอบอยู่แทบเท้า มันใช้ดวงตาสีดำเป็นประกายจ้องเขม็งมาที่เครือกล้วยในมือเขา เห็นท่าทางของต้าฝูแล้วเขาก็อดหัวเราะไม่ได้ ดูท่าเจ้าตูบจะอยากกินเสียแล้ว