บทที่ 509 หรือจะลอง... ทำพันธสัญญาเอาตัวรอดกับมันดี?

โจวอันรู้ดีว่านี่คือกฎของฝูงลิงและเป็นกฎเกณฑ์ตามธรรมชาติ ผู้ที่แข็งแกร่งกว่าย่อมเป็นผู้ชนะ ลำดับชั้นถูกกำหนดไว้อย่างชัดเจน ผู้ที่อยู่ชั้นล่างย่อมต้องถูกผู้ที่อยู่ชั้นบนกดขี่หรือรังแก เหมือนกับฝูงหมาป่าในป่าที่จ่าฝูงเป็นผู้กำหนดกฎเกณฑ์ หมาป่าตัวอื่นทำได้เพียงเชื่อฟัง ไม่มีเหตุผลอะไรให้ต้องต่อรอง

แต่ถึงจะพูดถึงหลักการได้ แต่เมื่อโจวอันเห็นเจ้าลิงกึ่งโตที่ผอมจนหนังหุ้มกระดูก แววตาเต็มไปด้วยความขลาดกลัว พอถูกรังแกได้แต่หดตัวสั่นเทา พอดูไปนานๆ เขาก็รู้สึกหงุดหงิดใจไม่น้อย ไม่นึกเลยว่าในฝูงลิงก็มีการรังแกกันแบบนี้ด้วย อันที่จริงมันเป็นเรื่องปกติ สัตว์ที่มีสติปัญญาสูง ยิ่งอยู่ในกลุ่มมากเท่าไหร่ ลำดับชั้นก็ยิ่งชัดเจน และการรังแกกันก็ยิ่งเกิดขึ้นได้ง่ายเท่านั้น

เมื่อชาติก่อนตอนที่โจวอันไถมือถือดูข่าว เขาเคยเห็นข่าวหนึ่ง ในสวนสัตว์แห่งหนึ่งที่หนานจิง เกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นในฝูงลิง ลิงตัวหนึ่งไม่รู้ไปทำอีท่าไหนถึงไปทำให้ราชาลิงไม่พอใจ จนถูกราชาลิงหมายหัวเข้าให้ ราชาลิงตัวนั้นก็โหดเหี้ยมใช่เล่น มันไม่ลงมือด้วยตัวเอง แต่มันกลับพาลูกสมุนที่ไว้ใจได้มาคอยรังแกลิงตัวนั้นทุกวี่ทุกวัน มันไม่ยอมให้ลิงตัวนั้นขึ้นมาอยู่บนบก จนต้องหนีลงไปอยู่ในสระน้ำ เพราะกลัวว่ามันจะแอบขึ้นฝั่งมาพักผ่อน ราชาลิงจึงสั่งให้ลิงตัวที่แข็งแรงคอยเฝ้าเอาไว้ ทำตัวเหมือนยามเฝ้าคุก ทันทีที่ลิงตัวนั้นกล้าเอาอุ้งเท้าแตะโขดหินริมฝั่ง พวกมันก็จะพุ่งเข้ามาทันที บ้างก็ดึงหาง บ้างก็ผลักหลัง แล้วโยนมันกลับลงไปในน้ำ นักท่องเที่ยวหลายคนที่ไปเที่ยวสวนสัตว์ต่างพากันเห็นเหตุการณ์ ลิงตัวนั้นลอยคออยู่ในน้ำ พอมันพยายามตะเกียกตะกายขึ้นฝั่ง ก็จะถูกกดหัวลงไปในน้ำอีกครั้ง ครั้งแล้วครั้งเล่าที่ถูกกดลงน้ำจนสำลักร้องจี๊ดๆ น่าสงสารมาก สุดท้ายก็ไม่มีทางเลือก ลิงตัวนั้นถูกรังแกหนักเกินไปจนจิตใจฝ่อ กินไม่ได้นอนไม่หลับ จนในที่สุดเจ้าหน้าที่สวนสัตว์ทนดูไม่ไหว ต้องแยกมันออกจากฝูงลิง หาที่เลี้ยงต่างหาก ถึงจะช่วยให้มันรอดพ้นจากการรังแกที่ไม่จบไม่สิ้นนี้ได้

โจวอันนึกถึงเรื่องเก่าๆ นี้แล้วหันกลับมามองเจ้าลิงกึ่งโตที่ขดตัวอยู่ตรงหน้า ความรู้สึกในใจยิ่งแย่ลงไปอีก ต่างก็เป็นผู้น่าสงสารที่อยู่ชั้นล่างสุดของฝูง ตัวหนึ่งในสวนสัตว์ได้รับความช่วยเหลือ ส่วนอีกตัวในป่าลึกแห่งนี้ ทำได้เพียงพึ่งพาสัญชาตญาณความ “ยอมจำนน” เพื่อเอาตัวรอดไปวันๆ

เจ้าลิงกึ่งโตตัวนั้นกำลังขดตัวอยู่ในมุมลึกสุดใต้ต้นกล้วย หลังพิงลำต้นไว้แน่น ดูน่าหดหู่และน่าสงสารยิ่งนัก หลังจากดูไปสักพัก ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวของโจวอัน ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าวิธีนี้เข้าท่า!