บทที่ 510 ในพื้นที่มิติปลอดภัย เหมาะแก่การทำธุระสำคัญ!

โดยเฉพาะลิงแสมป่าที่เติบโตมาในป่าลึกเช่นนี้ มีสัญชาตญาณระแวดระวังคนแปลกหน้าสูงมาก อย่าว่าแต่จะให้พวกมันเข้ามาใกล้ชิดสนิทสนมเลย เกรงว่าแค่โจวอันเผยหัวออกมาให้พวกมันเห็นเงาคนแวบเดียว ฝูงลิงทั้งฝูงก็คงแตกตื่นเหมือนรังผึ้งที่โดนรื้อ ส่งเสียงร้องจี๊ดๆ แล้ววิ่งเตลิดเข้าป่าลึกไปจนไม่เหลือแม้แต่เงาแล้ว

ที่ร้ายกว่านั้นคือความสามารถในการเคลื่อนที่ของลิงที่ยอดเยี่ยมมาก พวกมันหนีเข้าป่าลึกได้เร็วเหลือเกิน หากทำให้พวกมันตกใจเข้าจริงๆ ต่อให้โจวอันจะรีบวิ่งไล่ตามขนาดไหน ก็คงได้แต่วิ่งตามหลังไปกินฝุ่นเปล่าๆ มนุษย์ที่มีสองขา จะไปวิ่งแข่งกับสัตว์สี่ขาที่มีสกิลปีนป่ายเหนือชั้นได้อย่างไร? พอนึกถึงตรงนี้ โจวอันก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที ความกระตือรือร้นที่เพิ่งจุดติดขึ้นมา กลับมอดลงไปครึ่งหนึ่งในทันที

เขานั่งยองๆอยู่กับที่ นิ้วมือเขี่ยก้อนดินบนพื้น พลางบ่นพึมพำในใจ ในเมื่อแม้แต่จะแตะตัวเจ้าลิงตัวนั้นยังทำไม่ได้ แล้วพันธสัญญาเอาตัวรอดนี่จะไปทำอีท่าไหนกัน?

ครุ่นคิดอยู่พักใหญ่ จู่ๆ ดวงตาของเขาก็เป็นประกาย “วับ” ขึ้นมา เขาตบต้นขาตัวเองแรงๆ แล้วอุทานในใจว่า “คิดออกแล้ว!” ทำไมเขาถึงลืมของสิ่งนั้นในมิติไปได้!

ก่อนหน้านี้เขาเคยใช้กล่องสุ่มแบบกำหนดเป้าหมายซื้อปืนยาสลบมาหนึ่งกระบอก ตอนซื้อมาก็เคยใช้ไปไม่กี่ครั้ง จากนั้นก็วางทิ้งไว้ในพื้นที่มิติมาตลอด สถานการณ์ในวันนี้ ไม่ใช่เวลาที่เหมาะแก่การหยิบมาใช้หรอกหรือ?