บทที่ 511 ในหมู่บ้านยังมีคนเลี้ยงลิงด้วยหรือ?

ต้าฝูที่ถูกพาเข้ามาในพื้นที่มิติอย่างกะทันหัน มองดูสภาพแวดล้อมแปลกตาด้วยความงุนงง มันกะพริบตาถี่ๆ แต่เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ก็ยังคงเป็นที่แห่งเดิม

ในจังหวะที่กำลังมึนงงนั้น ขาหน้าของมันก็ไปแตะเข้ากับสิ่งหนึ่งที่นุ่มนิ่ม ต้าฝูรีบก้มลงมอง แล้วรีบกระโดดถอยหลังไปครึ่งก้าวด้วยความตกใจ บนพื้นมีลิงกึ่งโตตัวหนึ่งนอนอยู่ หน้าท้องขยับขึ้นลงเบาๆ ดวงตาปิดสนิท ดูไปก็คล้ายกับว่ามันสลบไป หรือไม่ก็แค่หลับอยู่เท่านั้น

ต้าฝูเงยหน้ามองโจวอันที่อยู่ข้างๆ แล้วถามขึ้นว่า “พวกเราอยู่ที่ไหนกันเนี่ย? เจ้าจะจับลิงตัวนี้มาเพื่อกินเหรอ?”

โจวอันได้ยินคำถามนั้นก็ถึงกับมุมปากกระตุก เขาไม่มีความคิดที่จะกินลิงแม้แต่น้อย เมื่อได้ยินต้าฝูถามเช่นนั้น โจวอันจึงย้อนถามกลับไปว่า “ทำไมถึงถามแบบนั้นล่ะ? ในหมู่บ้านของเจ้ามีคนกินลิงด้วยหรือ? แล้วลิงนี่รสชาติเป็นยังไงบ้าง?”

ต้าฝูเอียงคอคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบตามตรงว่า “ในหมู่บ้านก็มีคนกินลิงอยู่บ้างนะ แต่มีน้อยมาก แค่บ้านสองหลังที่อยู่ทางฝั่งตะวันออกของหมู่บ้านเท่านั้นที่กิน” “บ้านของเจ้าของข้าไม่เคยทำกินเลย นายท่านบอกว่าลิงนั้นมีจิตวิญญาณคล้ายมนุษย์ กินสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้ ข้าเองก็เลยไม่รู้เหมือนกันว่ารสชาติมันเป็นยังไง”