บทที่ 512 จะทำพันธสัญญาเอาตัวรอดกับสัตว์เป้าหมายหรือไม่?

ต้าฝูครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหันไปมองโจวอันด้วยน้ำเสียงเชิงเสนอแนะ “เอาแบบนี้ไหม... ช่างมันเถอะ ตัวนี้ปล่อยไปแล้วไปเดินหาในป่าต่อดีกว่า? เผื่อว่าจะเจอลูกลิงตัวเล็กๆ แบบนั้นเอามาเลี้ยงดูคงง่ายกว่า และน่าจะฝึกให้เชื่องได้เร็วกว่าด้วย”

สิ่งที่ต้าฝูพูดนั้นถูกต้องแล้ว การจะฝึกฝนลิงให้เชื่องเป็นเรื่องที่ยากลำบากมาก ลิงป่าที่เติบโตมาในเขาลึกล้วนมีความเป็นสัตว์ป่าอยู่ในตัวจนเคยชิน สัญชาตญาณดิบนั้นหยั่งรากลึกเหมือนวัชพืช ยากจะถอนรากถอนโคนออกไปได้ คนทั่วไปจึงมักเลือกหาลิงตัวเล็กๆ ลูกลิงมีความเป็นสัตว์ป่าไม่รุนแรงนัก และมักจะเรียนรู้คำสั่งง่ายๆ ได้ในระยะเวลาสั้นๆ

ทว่าเจ้าลิงกึ่งโตที่อยู่ตรงหน้าเขานี้กลับต่างออกไป การจะสอนให้มันเข้าใจคำสั่งง่ายๆ ต้องคอยเฝ้าฝึกฝนอย่างใกล้ชิดทุกวัน แถมยังต้องคอยระวังไม่ให้มันข่วนหรือกัดเอาได้ ทรัพยากรและแรงกายที่ต้องทุ่มเทนั้นมหาศาล ระยะเวลาที่ต้องใช้ก็คาดเดาไม่ได้เลย คนดวงดีหน่อยอาจใช้เวลาสามถึงห้าเดือนกว่าจะขัดเกลาสัญชาตญาณดิบออกไปได้บ้าง แต่ถ้าโชคไม่ดี ต่อให้ผ่านไปครึ่งปี มันก็อาจจะยังคงคอยต่อต้านเจ้าของอยู่ดี

โจวอันเงยหน้ามองต้าฝูด้วยรอยยิ้มมั่นใจ “ไม่ต้องไปหาตัวอื่นแล้วล่ะ เจ้าวางใจเถอะ ตัวนี้ข้าฝึกมันได้แน่”

นิ้วมือของโจวอันลูบไปบนขนลิงเบาๆ ในวินาทีนั้นเอง เสียงเตือนจากระบบก็ดังขึ้นในหัว [ตรวจพบลิงแสมป่าหนึ่งตัว ท่านต้องการทำพันธสัญญาเอาตัวรอดกับสัตว์เป้าหมายหรือไม่?]