บทที่ 513 โอ้โห นี่มันเก้งนี่นา!

เจ้าตัวนั้นกำลังก้มหัวลงต่ำ ปากเล็กๆ ของมันกำลังกัดกินยอดหญ้าอ่อนที่เพิ่งแทงยอดขึ้นมาบนพื้นอย่างรวดเร็ว หูของมันตั้งชัน คอยขยับไปมาเป็นระยะคล้ายกับกำลังระวังภัยรอบข้าง โจวอันเดินเข้ามาด้วยฝีเท้าที่แผ่วเบามาก มันจึงไม่ทันสังเกตเห็นเขา

เขาวางนิ้วลงบนไกปืน เล็งเป้าหมายเพียงครู่เดียวก็เหนี่ยวไกส่งกระสุนออกไป “ปัง!” เสียงดังอื้ออึงสั้นๆ ปะทุออกมา พร้อมกับควันสีฟ้าจางๆ ที่ปลายกระบอกปืน เก้งที่กำลังกินหญ้าอยู่ในพุ่มไม้ตัวนั้นแข็งทื่อไปในทันที ขาเรียวทั้งสี่สั่นระริก ก่อนจะทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นดัง “ตุบ” กระสุนนัดนี้เข้าที่หัวพอดิบพอดี เก้งกระตุกอยู่สองสามทีก็แน่นิ่งไป

“โดนแล้ว!” โจวอันยิ้มที่มุมปาก สะพายปืนไว้ที่หลังแล้วเดินตรงไปยังเก้งตัวนั้น เมื่อเข้าไปใกล้ โจวอันก็พบว่าเก้งที่ล่าได้ในวันนี้ดูจะมีอะไรบางอย่างที่ไม่เหมือนเดิม

เก้งตัวนี้มีรูปร่างหน้าตาไม่ต่างจากเก้งทั่วไปนัก หูแหลม หางเรียว ขนสั้นและหนา แต่พอเอามาเทียบกับตัวที่เจียงฉางซุ่น พ่อตาของเจียงหนิงเคยล่ามาได้เมื่อคราวก่อน ความแตกต่างก็เห็นได้ชัดเจน ตัวที่เจียงฉางซุ่นแบกกลับมาคราวนั้นหนักอึ้งมาก น้ำหนักเต็มๆ เกินสี่สิบชั่ง ให้เนื้อเยอะมากจริงๆ แต่ตัวที่อยู่ตรงหน้า โจวอันลองใช้มือยกดู แทบไม่ต้องออกแรงที่แขนเลย คาดคะเนว่าน้ำหนักอย่างมากก็น่าจะแค่ยี่สิบชั่งเศษๆ เท่านั้น

เขาใช้นิ้วแหวกขนบนหลังของมันดู สีขนก็ดูไม่ถูกต้องนัก ตัวที่เจียงฉางซุ่นล่ามาคราวนั้นขนเป็นสีน้ำตาลแดงเข้มชัดเจน แต่เจ้าตัวนี้สีขนอ่อนมาก เป็นสีน้ำตาลอ่อนแบบจางๆ โจวอันก็นึกขึ้นได้ว่า เจียงฉางซุ่นเคยเล่าให้เขาฟังเรื่องเก้งในป่าสิบสองปันนาแห่งนี้ “ในป่าสิบสองปันนาของเรา เก้งมีสองสายพันธุ์ สายพันธุ์แรกคือเก้งแดง ตัวใหญ่ ขนสีน้ำตาลแดง โตเต็มที่หนักได้ถึงสามสิบถึงสี่สิบชั่ง อีกสายพันธุ์หนึ่งเรียกว่าเก้งเหลือง หรือบางคนเรียกว่าเก้งเล็ก ตัวเล็ก ขนออกสีเหลือง น้ำหนักเต็มที่แค่ยี่สิบชั่งเศษๆ ตัวผอมเล็ก” ตอนนั้นโจวอันพยักหน้าจำใส่หัวไว้ ไม่นึกเลยว่าวันนี้จะมาเจอเข้าจริงๆ