บทที่ 514 กระทิงถูตัวแก้คัน? นั่นน่ะคือการปักปันเขตแดนต่างหาก!

การแยกเพศกระทิงหลังขาวนั้นง่ายมาก ไม่จำเป็นต้องเข้าใกล้ก็รู้ได้ทันที เพียงแค่ดูที่เขาทั้งสองข้างบนหัวก็พอ คนที่พอจะรู้วิธีสังเกตเพียงปราดเดียวก็จะดูออกทันทีว่ามันต่างกันอย่างไร ถึงแม้ว่าไม่ว่าจะเป็นกระทิงตัวผู้หรือตัวเมียต่างก็มีเขากันทั้งคู่ แต่รูปทรงของเขานั้นกลับต่างกันราวฟ้ากับเหว

พูดถึงกระทิงตัวที่อยู่ตรงหน้านี้ เขาทั้งคู่ของมันดูน่าเกรงขามนัก เขาของกระทิงหลังขาวตัวผู้ที่เป็นแบบฉบับนั้นมีความหนาอย่างน่าตกใจ แถมยังมีความโค้งงอที่เด่นชัด โจวอันยกมือขึ้นมาเทียบกับข้อมือของตัวเองโดยสัญชาตญาณ เขานึกในใจว่า: เส้นผ่านศูนย์กลางบริเวณโคนเขานั้น น่าจะหนากว่าข้อมือของเขาเสียอีก วงเขาที่แข็งแกร่งมั่งคงดูแน่นหนาอย่างยิ่ง เขาคู่นั้นงอกออกไปตามแนวหัวที่ใหญ่โตของมัน โดยงอกเฉียงขึ้นไปด้านบน ตรงไปตรงมาแฝงไปด้วยความมุ่งมั่น พอถึงปลายเขาจะโค้งงอออกไปทางด้านนอก คล้ายกับดาบโค้งเล่มใหญ่สองเล่ม ที่ชี้ตรงไปด้านหน้า ดูดุดันน่าเกรงขามจนใครก็ไม่กล้าเข้าใกล้ พอกะความยาวของเขาดูคร่าวๆ ก็เห็นว่ายาวไม่ต่ำกว่าเจ็ดถึงแปดสิบเซนติเมตร วางอยู่บนหัวราวกับหอกยาวสองเล่ม และด้วยความที่มันชอบต่อสู้และเอาตัวไปถูต้นไม้บ่อยๆ ปลายเขาจึงถูกขัดจนเป็นเงาวับสะท้อนแสงดูเยือกเย็น

ในขณะที่เขาของกระทิงตัวเมียนั้นบอบบางกว่ามาก เขาของตัวเมียทั้งเล็กทั้งสั้น ความโค้งมนก็น้อยกว่า ไม่มีความน่าเกรงขามเหมือนตัวผู้เลยสักนิด มันแนบชิดอยู่ข้างหัวทั้งสองข้างและปลายเขาแทบจะไม่โค้งงอออกมา ดู “อ่อนช้อย” กว่ากันเยอะ

กระทิงหลังขาวตัวนี้กำลังจดจ่ออยู่กับการกินหญ้า โจวอันนั่งดูอยู่ครู่ใหญ่พลางพึมพำในใจว่า: ให้ตายเถอะ ความสามารถในการกินหญ้าของวัวตัวนี้ช่างสุดยอดจริงๆ ท่าทางตอนกินดูเชื่องช้า แต่นี่เป็นประสิทธิภาพที่สูงมาก เพียงชั่วครู่เดียว หญ้าสีเขียวขจีตรงหน้าที่มันยืนอยู่ก็ถูกกินจนเตียนลงไปหนึ่งแถบ มันเริ่มกินหญ้าด้วยการก้มหัวต่ำ แล้วใช้จมูกคุ้ยเขี่ยไปตามพุ่มหญ้า กวาดใบและลำต้นของหญ้าอ่อนมารวมกันไว้ข้างปาก พอรวบรวมหญ้าได้ที่แล้ว มันก็เผยริมฝีปากที่หนาหนัก แล้ว “เม้ม” เข้าไปเบาๆ จากนั้นก็ใช้ลิ้นตวัดหญ้าทั้งหมดเข้าปากไปโดยแทบไม่ได้เลือกสรรอะไรเลย

อันที่จริงมันก็ไม่จำเป็นต้องเลือก เพราะหญ้าในภูเขายูนนานแห่งนี้มันดีจริงๆ อ่อนจนเหมือนจะมีน้ำออกมา 叶 (ใบ) สีเขียวสดและอวบอิ่ม สำหรับวัวแล้ว มันเป็นของอร่อยที่ช่วยแก้หิวได้ดีเยี่ยม ไม่เห็นต้องเลือกสรรให้เสียเวลาเลย ปากของกระทิงหลังขาวนั้นกว้าง ลิ้นก็หนา การงับแต่ละครั้งสามารถห่อหญ้าได้เป็นกำมือใหญ่ พอกินหญ้าเข้าไปก็ไม่เคี้ยวละเอียด แต่ใช้ฟันที่หยาบหนาบดหยาบๆ ในปากเพียงไม่กี่ครั้ง เสียง “กร้วม” ดังขึ้นไม่กี่ที หญ้าที่ยังไม่ทันเคี้ยวละเอียดก็ถูกกลืนลงท้องไปอย่างรวดเร็ว ราวกับกลัวว่าจะมีใครมาแย่งมันกินยังไงยังงั้น