บทที่ 515 เหยื่อที่ใหญ่ที่สุด ไม่มีตัวไหนเกินนี้!

เช่น อายุของกระทิงตัวนี้ว่ายังเป็นหนุ่มฉกรรจ์ที่แข็งแรงเต็มที่ หรือเป็นตัวแก่ที่ผ่านโลกมานาน รวมถึงสุขภาพของมันว่าเปี่ยมไปด้วยพลังและพร้อมจะสู้ขนาดไหน กระทั่งช่วงเวลาสืบพันธุ์ที่อยากหาคู่ ก็สามารถรับรู้ได้จากกลิ่นพวกนี้เช่นกัน หากมีกระทิงตัวผู้ตัวอื่นเดินผ่านมาทางนี้ เพียงแค่จมูกได้กลิ่นต้นไม้นี้ ก็จะรู้ได้ทันทีว่า “ที่นี่มีเจ้าของแล้ว” หากฉลาดพอ ก็คงจะหันหลังกลับแล้วเปลี่ยนไปหาที่หากินใหม่ แต่ถ้าหากกล้าบุกเข้ามาละก็ รับรองได้เลยว่าจะต้องเจอดีเข้าให้แน่ๆ

สายตาของโจวอันส่วนหนึ่งยังคงจับจ้องอยู่ที่กระทิงหลังขาวตัวนั้น แต่อีกส่วนหนึ่งกลับอดไม่ได้ที่จะเหลือบไปมองข้างหลัง ต้าฝูกำลังหมอบอยู่ในพุ่มหญ้าข้างเท้าเขาอย่างสงบ อุ้งเท้าหน้าขุดคุยไปบนพื้น หัวก้มต่ำจดจ่ออยู่กับการสังเกตเจ้ากระทิงตัวนั้นอย่างตั้งใจ ทว่าถึงจะเป็นเช่นนั้น โจวอันก็ยังรู้สึกราวกับมีก้อนหินถ่วงอยู่ในใจ มันไม่วางใจเลย

กระทิงหลังขาวเป็นสัตว์ที่ตื่นตัวและว่องไวมาก อย่าว่าแต่เสียงสุนัขเห่าเลย ต่อให้แค่เหยียบกิ่งไม้แห้งหักหรือจามออกมาเบาๆ ก็อาจถูกมันจับผิดได้ เขาค่อยๆ เอี้ยวตัวลง เอื้อมแขนไปด้านหลัง วางฝ่ามือลงบนหัวที่เต็มไปด้วยขนฟูฟ่องของต้าฝูอย่างเบามือ โจวอันเม้มริมฝีปากแน่น แล้วพึมพำในใจว่า “เก็บเข้ามิติ”

สิ้นเสียง สภาพแวดล้อมข้างเท้าของเขาก็ว่างเปล่าไปในทันที เขาเอาตัวต้าฝูเข้าไปเก็บไว้ในพื้นที่พักอาศัยก่อนเป็นการชั่วคราว แม้ต้าฝูจะเชื่อฟังแค่ไหน แต่มันก็ยังเป็นสุนัข ไม่รู้ว่าจะเผลอส่งเสียงคราง หรือทำเสียงอะไรออกมาตอนไหน หากถูกเจ้ากระทิงตัวนี้สังเกตเห็นเข้า ผลลัพธ์คงไม่อยากจะคาดคิด

กระทิงหลังขาวตัวนี้ดูเชื่องช้า แต่หากถูกทำให้ตกใจเข้าจริงๆ พลังแห่งความเป็นสัตว์ป่าที่ระเบิดออกมานั้น ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นเลย ในความคิดของคนทั่วไป มักจะมองว่าวัวเป็นสัตว์ที่ซื่อสัตย์และเชื่องช้า แสนเชื่องและเชื่อฟังคำสั่งคน แต่นั่นมันคือวัวที่เลี้ยงในบ้าน เมื่อเอามาเทียบกับกระทิงหลังขาวในป่ากว้างแล้ว มันเป็นคนละเรื่องกันเลย