บทที่ 516 คุณพระคุณเจ้า นี่แหละที่เรียกว่าปืน!

บนตัวกระทิงเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อที่แข็งแกร่งและถูกค้ำยันด้วยกระดูกที่หนาหนัก หากเป็นกระสุนปืนล่าสัตว์ทั่วไป ต่อให้โชคดีทะลุผิวหนังเข้าไปได้ ก็มีโอกาสสูงมากที่จะถูกกล้ามเนื้อชั้นแล้วชั้นเล่าโอบรัดเอาไว้ หรือไม่ก็ไปปะทะเข้ากับกระดูกแล้วฝังตัวอยู่แค่นั้น ถึงจะสร้างความเจ็บปวดและบาดแผลให้กระทิงได้ แต่มันก็ไม่สามารถหยุดการพุ่งชาร์จของมันได้อยู่ดี

กระทิงตัวนี้คือยักษ์ใหญ่ที่มีน้ำหนักเกินหนึ่งตัน หากมันถูกกระตุ้นจนโกรธจัด สี่กีบเท้ากระทืบพื้นพุ่งตัวเข้าใส่ แรงปะทะนั้นไม่ต่างอะไรกับรถยนต์ที่เสียหลัก อย่าว่าแต่โดนมันขวิดเลย ต่อให้แค่โดนมันเฉี่ยวเข้าแค่นิดเดียว ก็อาจทำให้คนกระดูกหักแตกหักได้เลยทีเดียว

ความคิดของโจวอันพุ่งไปที่ปืนไรเฟิลซุ่มยิงที่อยู่ในพื้นที่มิติทันที ปืนกระบอกนี้คือสมบัติล้ำค่าที่เขาไม่ค่อยหยิบออกมาใช้อย่างพร่ำเพรื่อ ความแม่นยำและอานุภาพของปืนกระบอกนี้ถือว่าร้ายกาจมาก ทว่าพอครุ่นคิดไปมา โจวอันก็ส่ายหัว

ในใจรู้สึกกังวล: ต่อให้เป็นปืนกระบอกนั้น การจะจัดการกระทิงหลังขาวตัวนี้ให้ได้อยู่หมัดก็ไม่ใช่เรื่องง่าย มันมีความเสี่ยงสูงที่จะพลาดเป้า กระทิงตัวนี้ไม่ใช่เหยื่อทั่วไป มันมีความอดทนต่อความตายสูงจนน่าเหลือเชื่อ เว้นแต่จะยิงเข้าที่ระบบประสาทส่วนกลางหรืออวัยวะสำคัญอย่างหัวใจในนัดเดียว ไม่อย่างนั้น ต่อให้ยิงจนมันเลือดอาบทั้งตัว บาดเจ็บสาหัสแค่ไหน เจ้าตัวยักษ์นี่ก็ไม่มีทางล้มลงทันที กลับกัน มันอาจจะยิ่งโกรธจัดจากความเจ็บปวด ตาแดงก่ำแล้วพุ่งชนมั่วซั่วไปหมด ด้วยพละกำลังมหาศาลนั้น มันสามารถวิ่งพุ่งชนไปได้อีกนานและเป็นระยะทางไกลมาก

แต่โจวอันไม่ค่อยกลัวว่าจะถูกมันโจมตีเท่าไหร่นัก เพราะเขามีพลังมิติ หากกระทิงพุ่งเข้าใส่เขาจริงๆ เขาก็แค่กะจังหวะหลบเข้าพื้นที่มิติไปเสียก็จบ ต่อให้เจ้ายักษ์นั่นจะดุร้ายแค่ไหน ก็ทำได้เพียงพุ่งชนพุ่มไม้ว่างเปล่าที่ไม่มีใครอยู่ อย่าว่าแต่ชายเสื้อเลย แม้แต่เงาของเขามันก็ไม่มีวันแตะต้องได้ ปลอดภัยหายห่วง