บทที่ 523 เป็นโชคดีของบ้านเจียงจริงๆ ที่ได้ลูกเขยดีขนาดนี้!

นิ้วที่แตะบนไกปืนออกแรงกดเพียงเล็กน้อย เสียง “ปัง” เบาๆ ก็ระเบิดออกในป่า แม่หมูป่าตัวนั้นสั่นกระตุกอย่างรุนแรง ก่อนจะอ่อนยวบลงทันที ขาทั้งสี่ข้างไม่ตะกุยอีกต่อไป แม้แต่เสียงหายใจหอบถี่ก็เงียบหายไป โจวอันรออยู่อีกครู่หนึ่ง เมื่อแน่ใจว่าแม่หมูป่าไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ อีกแล้ว จึงค่อยๆ ย่อตัวลง

ลูกหมูป่าเจ็ดตัวที่ตัวกลมป้อมยังคงพันติดอยู่ในตาข่าย พวกมันพากันร้องจี๊ดๆ จมูกเล็กๆ สั่นระริก ขาสั้นๆ สั่นเทาไม่หยุด โจวอันมองดูความน่าสงสารของพวกมันแล้วพึมพำในใจเบาๆ ว่า “เก็บ” เพียงพริบตาเดียวลูกหมูทั้งเจ็ดตัวก็หายวับไป ทั้งหมดถูกส่งเข้าไปในโซนการเลี้ยงสัตว์ในมิติของเขาเรียบร้อยแล้ว

ทันทีที่เก็บลูกหมูเข้าไป โจวอันก็ส่งจิตตรวจสอบในมิติแวบหนึ่ง ในขณะที่ลูกหมูถูกส่งเข้ามา ภายในมิติก็ปรากฏคอกหมูขึ้นมาเองโดยอัตโนมัติ คอกหมูสร้างจากไม้ที่แข็งแรง รั้วคอกถูกขัดจนเรียบเนียน บนพื้นปูด้วยหญ้าแห้งสะอาดสะอ้าน ไม่มีกลิ่นเหม็นอับแม้แต่น้อย ในคอกยังมีรางอาหารหินใหม่เอี่ยมสองรางวางอยู่ ในรางเต็มไปด้วยอาหารหมูที่ผสมรำจนเต็มเปี่ยม มีควันกรุ่นและส่งกลิ่นหอมของธัญพืชโชยออกมาจางๆ

หันไปดูลูกหมูเจ็ดตัวนั้น ตอนที่เพิ่งเข้าคอกใหม่ๆ พวกมันยังอยู่ในสภาวะตื่นตระหนก ต่างวิ่งพล่านชนไปชนมาในคอกด้วยความกลัว ส่งเสียงร้อง “จี๊ดๆ” ไม่หยุด กระแทกรั้วจนเกิดเสียง “ตึงตัง” เห็นได้ชัดว่าพวกมันยังไม่หายจากความหวาดกลัวที่โดนตาข่ายครอบ ทว่าไม่นานนัก เมื่อพวกมันรับรู้ได้ว่ารอบข้างไม่มีอันตราย ฝีเท้าก็ค่อยๆ ช้าลง หัวเล็กๆ สอดส่ายมองไปรอบๆ ความตื่นตระหนกในดวงตาเริ่มลดน้อยลง

ในจังหวะนี้เอง ลูกหมูตัวที่ใจกล้ากว่าเพื่อนก็ได้กลิ่นหอมจากรางอาหาร จึงลองเดินเข้าไปใกล้ๆ ใช้จมูกเล็กๆ คุ้ยเขี่ยอาหาร พอได้ชิมไปคำหนึ่ง ก็รีบมุดหัวลงกินอย่างเอร็ดอร่อยทันที ตัวอื่นๆ เห็นเพื่อนกินอย่างอร่อยก็พากันแห่เข้าไปบ้าง เบียดเสียดกันอยู่ที่รางอาหารแย่งกันกินอย่างวุ่นวาย ความวุ่นวายเมื่อครู่ถูกลืมไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงเสียงเคี้ยวอาหารดังแจ๊บๆ เท่านั้น