บทที่ 525 อร่อยจริงๆ เลย! อร่อยเหลือเกิน!

เสี่ยวชีโจวรุ่ยจ้องมองกล้วยที่ยื่นมาตรงหน้า ใบหน้าเล็กๆ ของเขาย่นยู่ลงทันที เขายังเข็ดขยาดจากรสฝาดของกล้วยดิบเมื่อครู่นี้จนกลายเป็นความฝังใจไปเสียแล้ว แต่เมื่อเห็นสีหน้าอันอ่อนโยนและมั่นใจของพี่ใหญ่ เขาจึงลองอ้าปากกัดลงไปคำเล็กๆ อย่างระมัดระวัง

ทันทีที่เนื้อกล้วยอันเหนียวนุ่มและหอมหวานละลายในปาก ดวงตาของเสี่ยวชีก็เป็นประกายขึ้นมาทันที! มันไม่มีรสฝาดติดลิ้นเลยแม้แต่น้อย เนื้อสัมผัสนุ่มละมุน รสชาติหอมหวานอย่างยิ่ง

“ว้าว! อร่อยจริงๆ เลย! อร่อยเหลือเกิน!” เสี่ยวชีร้องออกมาด้วยความประหลาดใจ รีบรับกล้วยทั้งลูกมาจากมือของโจวอัน แล้วกัดกินคำโต ใบหน้าเล็กๆ เต็มไปด้วยความพึงพอใจ น้องชายและน้องสาวคนอื่นๆ พอเห็นเสี่ยวชีกินอย่างเอร็ดอร่อย ต่างก็หยิบกล้วยขึ้นมาลิ้มลองบ้าง

ในเวลานี้เอง เจียงหนิงก็เดินมาจากอีกฝั่งของลานบ้าน เมื่อครู่เธอวุ่นอยู่กับการจัดการไก่ฟ้าสีทองเหล่านั้น ทั้งลวกน้ำร้อนและถอนขน เธอเดินมาที่ตะกร้าไม้ไผ่ แล้วเหลือบเห็นกล้วยป่าสีเหลืองทองที่อยู่ในนั้นเข้าพอดี ดวงตาของเธอเป็นประกายพลางยิ้มกล่าวว่า “ว้าว วันนี้คุณขึ้นเขาไปเก็บกล้วยป่ามาด้วยเหรอ?”

โจวอันยิ้มพยักหน้าตอบว่า “ใช่ครับ วันนี้ตอนขึ้นเขาไปเจอฝูงกล้วยป่าดงใหญ่ เลยเก็บลูกที่สุกจัดกลับมาให้เด็กๆ ทานเป็นขนมครับ”