บทที่ 526 โอ้โห นี่มันเยอะเกินไปแล้ว!

ในลานบ้าน กองกล้วยดิบที่วางอยู่บนพื้นนั้นดูราวกับเป็นภูเขาลูกย่อมๆ โอ้โห นี่มันเยอะเกินไปแล้ว! เขาเคยคิดว่าเมื่อวานพ่อของเจียงหนิงน่าจะเก็บมาได้เต็มที่ก็แค่สองสามกระสอบ หรือหนักประมาณร้อยชั่งเท่านั้น แต่พอได้เห็นด้วยตาตัวเองตอนนี้ มันมีมากกว่าร้อยชั่งแน่นอน กองกล้วยสีเขียวสดกองนี้ คาดคะเนว่าน่าจะมีไม่ต่ำกว่าสามถึงสี่ร้อยชั่งเลยทีเดียว

“เป็นไงล่ะ อึ้งไปเลยสิ?” เจียงหนิงถือชามเคลือบที่ข้างในบรรจุซุปแป้งข้าวเจ้าที่ทำเสร็จแล้วเดินออกมา เห็นโจวอันทำหน้าแบบนั้นก็อดหัวเราะไม่ได้ “แหะๆ ฉันบอกแล้วไงว่างานวันนี้ไม่น้อยเลย! คาดว่าคงต้องยุ่งกันทั้งเช้าแน่ กินข้าวเช้าก่อนเถอะ อิ่มแล้วถึงจะมีแรงทำงาน!”

โจวอันรับชามมาแล้วซดกินอย่างรวดเร็ว “ได้เลย ทำทีเดียวเยอะๆ จะได้ประหยัดเวลา!” โจวอันจัดการมื้อเช้าอย่างไว ก่อนจะเริ่มเตรียมตัวทำงาน ขั้นตอนการทำแป้งจากกล้วยดิบนี้ คนในหมู่บ้านเกือบทุกหลังล้วนทำเป็นกันทั้งนั้น

เจียงหนิงยกอ่างไม้ใบใหญ่มา แล้วหยิบมีดทำครัวที่ล้างสะอาดแล้วสองเล่มยื่นให้โจวอันเล่มหนึ่ง “ขั้นแรกคือการปอกเปลือก ดูนะ เหมือนปอกมันฝรั่งเลย ปอกเอาเปลือกแข็งๆ พวกนี้ออก”

โจวอันรับมีดมาแล้วลองปอกดู เปลือกของกล้วยดิบนั้นแข็งมาก แถมยังลื่นมือ ใบมีดที่กรีดลงไปต้องใช้แรงพอสมควรเลยทีเดียว “เจ้านี่แข็งจริงๆ แฮะ” เขาพึมพำ