บทที่ 527 คุณพระคุณเจ้า! พวกเจ้าจับไอ้นี่มาทำไมกัน?!

ในที่สุด กล้วยดิบก้อนสุดท้ายในอ่างไม้ก็ถูกตำจนกลายเป็นแป้งเละๆ เหนียวหนืด โจวอันยืดตัวขึ้น บิดเอวที่ปวดเมื่อยไปมา แล้วถอนหายใจยาวออกมาหนึ่งครั้ง “ในที่สุดก็ตำเสร็จสักที งานนี้เหนื่อยเอาเรื่องเหมือนกันนะ!” เขาปาดเหงื่อบนหน้าผากแล้วหันไปพูดกับเจียงหนิงที่ยืนอยู่ข้างๆ

เจียงหนิงยิ้มแล้วพยักหน้า ก่อนจะเดินเข้ามาในมือถือผ้าขาวบางสะอาดๆ มาด้วยผืนหนึ่ง “ขั้นตอนต่อไปก็ง่ายแล้ว เราแค่กรองแป้งกล้วยพวกนี้ เพื่อแยกน้ำแป้งกับกากออกจากกันก็พอ”

นางวางอ่างใบใหญ่ลงบนพื้น แล้วจัดการพับผ้าขาวบางให้กลายเป็นถุงกรองแบบง่ายๆ “มา เสี่ยวอัน เรามาช่วยกันเทนะ” เจียงหนิงเรียกโจวอัน แล้วค่อยๆ เทแป้งกล้วยลงไปในถุงผ้าขาวบางอย่างระมัดระวัง ทันทีที่เทลงไป กลิ่นหอมสะอาดแบบพืชพรรณก็โชยออกมาทันที

เจียงหนิงใช้สองมือจับขอบผ้าขาวบางไว้แน่น แล้วเริ่มออกแรงบีบและนวด ตามแรงกดของนาง ของเหลวสีขาวขุ่นค่อยๆ ซึมผ่านรอยแยกของผ้าขาวบางออกมา หยดลงในอ่างดินเผาที่รองอยู่ด้านล่าง นั่นคือ “น้ำแป้ง” ที่พวกเขาต้องการ ส่วนที่เหลืออยู่ในถุงผ้าขาวบาง คือกากใยหยาบๆ ที่จับตัวกันเป็นก้อนเหนียว

“ของพวกนี้ดูธรรมดาๆ แต่กลับได้น้ำแป้งเยอะไม่เบาเลยนะเนี่ย” โจวอันมองดูน้ำแป้งในอ่างที่ค่อยๆ เพิ่มปริมาณขึ้นด้วยความดีใจ