บทที่ 537 พรุ่งนี้เป็นวันเกิดครบ 70 ปีของลุงต้าขุย!

โจวอันกำลังจดจ่ออยู่กับการกินหนอนไม้ไผ่ทอด จู่ๆ ก็รู้สึกว่าชามของเขามีน้ำหนักเพิ่มขึ้น เมื่อเงยหน้าขึ้นมองก็พบว่าเป็น หลินฮุ่ยหลาน แม่ยายของเขาที่คีบอาหารให้ จากหม้อหน่อไม้ดองต้มปลาที่มีควันฉุย เธอคีบเนื้อปลาชิ้นใหญ่ให้เขา บนใบหน้าของหลินฮุ่ยหลานเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มอันเมตตาและกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า

“เสี่ยวอัน เธอช่วยเข้าป่าไปขุดหน่อไม้ ทั้งยังช่วยขอดเกล็ดปลา วุ่นวายมาค่อนวันคงเหนื่อยแย่แล้ว มาเถอะ ทานปลาเยอะๆ จะได้บำรุงร่างกายบ้าง”

หัวใจของโจวอันรู้สึกอบอุ่นขึ้นมา เขาจึงยิ้มและตอบรับว่า “ขอบคุณครับคุณป้า คุณป้าก็ทานด้วยนะครับ อย่ามัวแต่ดูแลพวกผมจนลืมตัวเองล่ะ”

แม้จะพูดออกไปเช่นนั้น แต่ในใจเขากลับยังรู้สึกหวั่นๆ อยู่บ้าง เพราะภาพจำของเขาที่มีต่อปลาคาร์ปนั้นไม่ได้ดีเท่าไหร่นัก กลิ่นคาวโคลนและเนื้อที่หยาบกระด้างนั่นคือสิ่งที่เขาไม่ชอบจริงๆ แต่ทว่านี่คือน้ำใจจากแม่ยาย แถมเธอยังอุตส่าห์เลือกชิ้นเนื้อชิ้นโตที่สุดให้เขาอีกด้วย ไม่ว่าจะอย่างไรก็ต้องทานให้หมด จะให้เสียน้ำใจแม่ยายไม่ได้เด็ดขาด

เขาคีบเนื้อปลาชิ้นนั้นเข้าปาก ทันทีที่รสสัมผัสแตะลิ้น โจวอันก็ต้องชะงักไป