บทที่ 536 อร่อยกว่าแมงมุมทอดที่กินตอนเที่ยงเสียอีก!

น้ำในถังกระเซ็นออกมาเล็กน้อย ทำให้เห็นว่าข้างในมีปลาอยู่หลายตัว ทั้งตัวเล็กตัวใหญ่คละกันไป “ก็ใช่น่ะสิ ตอนบ่ายไม่มีอะไรทำเลยไปนั่งเฝ้าที่ริมแม่น้ำอยู่สองชั่วโมง โชคดีไม่เบา ตกได้มาตั้งหลายตัวแน่ะ!”

เจียงฉางซุ่นเหลือบไปเห็นไหหน่อไม้ดองตรงหน้าลูกสาว ประกอบกับกลิ่นเปรี้ยวๆ ของมัน ก็หัวเราะออกมาทันที “พวกเจ้ากำลังดองหน่อไม้กันอยู่หรือ? ประจวบเหมาะเลย คืนนี้เรามาทำเมนูหน่อไม้ดองต้มปลาทานกัน หน่อไม้ดองเข้าคู่กับปลาสดๆ แบบนี้ น้ำซุปต้องหวานอร่อยจนลิ้นแทบละลายแน่!”

เจียงหนิงยิ้มแล้วกล่าวกับผู้เป็นพ่อว่า “ได้เลยค่ะ งั้นคืนนี้เราผัดหน่อไม้สดสักจาน ทำหน่อไม้ดองต้มปลาอีกหม้อ แล้วถือโอกาสเอาพวกหนอนไม้ไผ่ไปทอดด้วย สามเมนูนี้รวมกัน มื้อเย็นของเราก็ครบเครื่องพอดีเลย!”

โจวอันซึ่งถือถังใส่ปลาอยู่ได้ยินดังนั้นก็รีบพยักหน้า “ได้ครับ งั้นผมไปช่วยขอดเกล็ดปลาให้ เดี๋ยวช่วยเป็นลูกมือให้นะครับ” ว่าแล้วเขาก็หิ้วถังเดินไปยังมุมลานบ้าน ก้มลงเปิดฝาถัง

ขณะที่เขายื่นมือลงไปช้อนปลา โจวอันมองดูปลาสามตัวในถังแล้วในใจก็เริ่มบ่นพึมพำ ในถังมีปลาทั้งหมดสามตัว ตัวหนึ่งขนาดใหญ่หนักสักสามสี่ชั่งได้ อีกสองตัวที่เหลือขนาดเล็กกว่า แต่ละตัวหนักประมาณหนึ่งชั่ง รูปร่างหน้าตาดูละม้ายคล้ายกัน เป็นปลาชนิดเดียวกัน โจวอันลองพินิจดูดูเหมือนจะเป็น “ปลาคาร์พ”